ไม่เพียงแค่อวี๋จื้อเฉียงที่รู้สึก แม้แต่หมอผู้ช่วยคนนั้นก็มีความรู้สึกเหมือนเป็นลูกมือให้แพทย์ผู้อาวุโส
รู้สึกกดดันมาก!
ตื่นเต้นจนเหงื่อซึมแผ่นหลัง
อวี๋จื้อเฉียงเห็นแบบนี้ พลันมองเพื่อนของตนเอง ซึ่งก็คือรองผู้คุมการแข่งขันแวบหนึ่ง เห็นเพียงเขาขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกเหมือน...ไปราวน์วอร์ดกับผู้อำนวยการ
มหัศจรรย์…มาก
ที่สำคัญที่สุดคือตอนที่ทั้งสองเห็นการผ่าตัดของเฉินชางก็รู้สึกว่าตนไม่เหมือนผู้คุมการแข่งขัน แต่เหมือนลูกศิษย์กำลังดูการผ่าตัดของหัวหน้าเพื่อเรียนรู้
เหมือนกลับไปสมัยเพิ่งเข้าโรงพยาบาลที่หัวหน้าจะพาพวกเขาไปดูการผ่าตัด
ใช่แล้ว!
ความรู้สึกนี้แหละ
พวกเขารู้สึกว่าทุกอิริยาบถของเฉินชาง ทุกการกระทำล้วนลึกล้ำมาก เพียงแค่ท่าจับเข็มก็รู้สึกว่าเก่งมากแล้ว
ทั้งสองตกใจ สบตากันทันที ต่างเห็นความตื่นตะลึงจากสายตาของกันและกัน
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว
เวอร์เกินไปหรือเปล่า
อวี๋จื้อเฉียงเป็นนักวิชาการ แต่สมัยพวกเขายังร่ำเรียน อาจารย์ผู้สอนกลับไม่ใช่นักวิชาการ ถึงอย่างไรตอนนั้นการศึกษาก็เพิ่งกลับมาสู่ระบบมหาวิทยาลับได้ไม่นาน
ตอนนั้นเขาเจอผู้ยิ่งใหญ่ที่ถือกำเนิดจากประสบการณ์จริงม
