ได้ยินคำพูดของอาจารย์เมิ่ง เฉินชางก็เงยหน้าขึ้นมองอาจารย์เมิ่งแวบหนึ่ง!
“อาจารย์เมิ่ง คุณเป็นอาจารย์ผมนะครับ!” เฉินชางถอนหายใจ ตัดสินใจเรียกสติผู้หญิงที่ดื้อดึงไม่รู้ตัวคนนี้
เมิ่งซีอึ้ง ถลึงตาพร้อมพูดว่า “ใช่ ฉันเป็นอาจารย์คุณ เพราะฉะนั้น…คุณต้องฟังฉันไม่ใช่เหรอ”
เฉินชางฟังแล้วก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล!
แต่…
เมิ่งซีลากเฉินชางออกไปข้างนอก “ไปๆๆ ไปห้องฉัน ห้องฉันเป็นห้องเดี่ยว!”
เฉินชางหัวใจกระตุกวูบ
ห้องฉัน…รับประกันความอิ่มท้อง…
คำพูดเหล่านี้วางด้วยกันแล้วทำไมรู้สึกแปลกๆ!
เมิ่งซีพาเฉินชางขึ้นลิฟต์ หลังจากรูดการ์ดก็มาถึงชั้นห้าสิบเอ็ด
พอเปิดประตูห้อง เฉินชางก็อึ้งไปทันที!
“ให้ตายสิ ทำไมห้องผมเป็นห้องสแตนดาร์ด ห้องคุณเป็น…ห้องดีลักซ์ที่ใหญ่ขนาดนี้”
เฉินชางมองห้องดีลักซ์นอันกว้างใหญ่นี้ ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเหลือเชื่อ
เมิ่งซีพูดเหมือนเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว “ฉันโทรถามแล้วว่าเพิ่มเงินอัพเกรดห้องได้ แต่ฉันเช็คแล้ว ห้องชุดขนาดเล็กและชุดพรีเมี่ยมหมดแล้ว ฉันเลยจองห้องเพรสซิเดนสูท”
เฉินชางฟังแล้วส่ายหน้าทันที มีเงินนี่ดีจริงๆ เลย!
เฉินชางเงยหน้าขึ้นจ้องเมิ่งซีแวบหนึ่ง “อาจารย์เมิ่ง เสียดายมากที่คุณชอบ
