ทำได้เพียงภาวนาขอพรจากพระตอนช่วงจวนเจียน
……
……
ในห้องอาหารตอนนี้ กัวอวิ๋นเฟยไปกินข้าวคนเดียว แต่เมื่อเทียบกับการไปกินกับเมิ่งซี เขากลับรู้สึกว่ากินข้าวแบบนี้สบายกว่า
เขาที่อารมณ์ดีกินอาหารจานเด็ดไปหลายจาน แม้แต่เนื้อยังกินไปหลายชิ้น!
แต่เขาค้นพบเรื่องที่แปลกมากเรื่องหนึ่ง เพราะ…ตอนที่เขาคีบอาหาร คนรอบข้างมักหลีกทางให้เขาพร้อมรอยยิ้ม!
ใช่แล้ว เมื่อครู่นี้สเต็กเนื้อเหลือแค่หนึ่งเดียว คนข้างหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แล้วยิ้มพูด “หมอเฉินครับ คุณกินก่อน! ช่วงบ่ายสู้ๆ นะครับ! รอผลงานคุณอยู่!”
ฉากแบบนี้เกิดขึ้นไม่เพียงแค่ครั้งเดียวแล้ว ทำให้กัวอวิ๋นเฟยมึนงง
หรือ…ผมจำชื่อตัวเองผิด ผมตระกูลเฉินเหรอ??
ไม่ใช่สิ!
ผมก็ชื่อกัวอวิ๋นเฟยไง
แต่ทำไมถึงเรียกผมว่าหมอเฉิน
กัวอวิ๋นเฟยงุนงง
แม้แต่ตอนที่กินข้าว คนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ยังซุบซิบเรื่องของกัวอวิ๋นเฟยแล้วเผยรอยยิ้มเป็นมิตร
คนที่กล้าๆ หน่อยก็เข้ามาทักทาย “หมอเฉินครับ การผ่าตัดเมื่อเช้าของคุณสุดยอดมาก พวกเราได้เปิดโลกเลย!”
แค่นี้ยังรับได้!
แต่นักเรียน นักศึกษาปริญญาโทเหล่านั้นยิ่งวิ่งเข้ามา พูดกับกัวอวิ๋นเฟยพร้อมรอยยิ้ม
“คุณหมอเฉิน คุณไวมากจริงๆ!”
“ใช่! ไ
