รก!
ตอนที่ไปฝึกงานในเมืองหลวง แม้ไม่เคยเจอ แต่ก็ได้ยินชื่ออยู่บ่อยๆ
ผ่านไปครู่หนึ่ง อู๋ถงฝู่พูดต่อว่า “การแข่งขันก็ควรจะมีกฏเกณฑ์ของการแข่งขัน แต่การตกรอบ ไม่ได้หมายความว่าพวกคุณไม่เก่งพอ รายชื่อคนที่เข้ารอบออกมาแล้ว ผมหวังว่าทุกคนจะไม่ยอมแพ้ ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่หลงระเริง! หากตกรอบ นั่นหมายความว่าพวกคุณยังมีช่องว่างการพัฒนาอีกมาก ส่วนทุกคนที่เข้ารอบ สิ่งที่ผมจะบอกพวกคุณคือ ภาระที่พวกคุณแบกรับไม่เบาแน่ มีแต่จะหนักขึ้นเรื่อยๆ”
พูดถึงตรงนี้ จังหวะการพูดของอู๋ถงฝู่ช้าลงเล็กน้อย เนิบช้าเหมือนคุยเล่นกัน เขาพูดยิ้มๆ “บางทีผมก็ไม่อยากเรียนหมอ เพราะผมรู้สึกว่าผมเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่ผมเรียนหมอเพราะอยากมีอาชีพที่มั่นคง สามารถแสวงผลประโยชน์ได้ทุกสถานการณ์
คุณปู่ของผมเป็นหมอเท้าเปล่า เขาบอกผมว่า เป็นหมอไม่อดตาย! แค่ขนมของกินที่ทุกคนให้ด้วยน้ำใจก็เต็มบ้านแล้ว มีคนบอกว่าเป็นหมอมีเกียรติ เป็นฮีโร่ ผมไม่อยากเป็นฮีโร่หรอกนะ! ผมเองก็มีลูก มีคนรัก และมีชีวิตของตนเอง ทำไมต้องทำเพื่อคนอื่น ผมไม่ได้เป็นหนี้พวกคุณสักหน่อย อาจารย์ของผมพูดกับผมคำหนึ่งว่า บนโลกนี้ไม่ได้มีฮีโร่ ก็แค่เด็กกลุ่มหนึ่งเปลี่ยน
