ขณะที่นั่งรถไฟความเร็วสูงไปเมืองหลวง เฉินชางจิตใจว้าวุ่น ต่อให้เมิ่งซีนั่งอยู่ข้างๆ เขาก็ไม่สะทกสะท้าน ในสมองคิดอยู่เรื่องเดียว! ระบบชนะในดันเจี้ยนที่ผ่านมาคือดวลเดี่ยวมีดร็อปของ! อย่างนั้นก็งานเข้าซะแล้ว! ระบบสะสมคะแนนถือเป็นการดวลเดี่ยวแบบไหนกันแน่ โดยเฉพาะรอบแรก ทุกคนแข่งด้วยกันหมด คนคะแนนสูงเข้ารอบ เขาไม่มีคู่ต่อสู้สักหน่อย จะไปดวลเดี่ยวดรอปของได้อย่างไร
ตอนนี้เฉินชางสงสัยกับการแข่งขันต่อไปอย่างเต็มที่! ถ้าเขาได้คะแนนสูงสุดในการแข่งขัน จะถือว่าเขาดวลเดี่ยวชนะทุกคนรึเปล่า ไหนจะรอบชิงชนะเลิศอีก! คนที่เข้ารอบชิงได้เทพทั้งนั้น แต่…จะคำนวณรางวัลยังไงล่ะ
เฉินชางตกอยู่ในภวังค์ความคิด ถ้าเป็นแบบนั้น…ทุกคนที่คะแนนน้อยกว่าเขาจะถูกเขาชนะดวลเดี่ยวหมดรึเปล่า ถ้าอย่างนั้นรางวัลก็… หรือว่า…แต่ละคนจะดรอปรางวัลบางอย่างให้เขาไหม
พอคิดถึงตรงนี้ ตาเฉินชางก็ฉายแววกระหายเสียแล้ว ยังมีเรื่องดีขนาดนี้ด้วยเหรอ
เมิ่งซีนั่งอยู่ด้านหนึ่ง มองดูนักเรียนของตนคนนี้จ้องโฆษณาบนที่นั่งรถไฟเหม่อๆ มาหนึ่งชั่วโมงเต็มแล้ว! มิหนำซ้ำยังถึงกับเห็นความสนใจและความปรารถนาอันเข้มข้นจากดวงตาเขาด้วย…
โฆษณานี้มีอะไรน่าดู
คิดถึงตรงนี้ เมิ่งซี
