มรู้สึกปนเป ตลอดทางมีแต่คนทักทายเฉินชาง
“อรุณสวัสดิ์หัวหน้าเฉิน!”
“หัวหน้าเฉิน!”
“สวัสดีหัวหน้าเฉิน!”
……
เฉินชางเจอเข้ากับการทักทายจากคนมากมายขนาดนี้ยังออกจะไม่ชิน พอเขากลับมาถึงแผนก เสียงโห่ร้องยินดีระลอกหนึ่งก็ดังขึ้นทันที!
“หัวหน้าเฉินกลับมาแล้ว!”
“สวัสดีหัวหน้าเฉิน อย่ามาใช้อำนาจข่มฉันเชียวนะ…” เล่อเล่อพูดยิ้มๆ
เฉินชางยิ้มให้ บอกหลี่เป่าซานว่า “หัวหน้า ตอนบ่ายผมต้องไปเมืองหลวงแล้ว พรุ่งนี้มีแข่ง เลยมาทักทายคุณ”
หลี่เป่าซานยิ้มพลางพยักหน้า “อืม สู้ๆ! ชิงเอารางวัลกลับมาให้คนที่ดูถูกคุณพวกนั้นเห็น!”
เฉินชางพยักหน้ายิ้ม “จะต้องชนะให้ได้ครับ!”
ตอนที่อยู่ในสำนักงานผู้อำนวยการเมื่อครู่นี้ ความจริงแล้วฉินเสี้ยวยวนก็อยากพูดประโยคนี้ แต่กลัวว่าเฉินชางจะกดดันจึงไม่ได้พูด แค่เอ่ยให้กำลังใจเรียบๆ
แต่เฉินชางรู้ว่าสิ่งที่ตนต้องการในตอนนี้ก็คือความสำเร็จ! ตอนที่เขาเอาความสำเร็จมาวางอยู่ตรงหน้าทุกคน ความกังขาจะดูซีดเผือดไร้พลัง! เฉินชางที่เดิมทีไม่ได้มีความคิดอยากเอาชนะขนาดนั้นก็ตั้งใจว่าจะเอารางวัลชนะเลิศมาครอง!
เฉินชางเก็บของแล้วลุกออกไป
แต่ในตอนนี้เอง สายโทรศัพท์จากฉินเสียงก็ดังขึ้น เฉินชางรับสาย “หัวหน
