ชายคนนั้นได้ยินเข้าจึงโทรเรียกคนขับรถ เดินเรื่องเสร็จแล้วก็จากไปทันที
แต่หลังจากเขาพาภรรยาและลูกออกไปแล้ว ชายคนนั้นก็รีบวกกลับมาลากเฉินชางไปที่มุมหนึ่ง จากนั้นจึงพูดว่า “หมอ นี่ให้คุณ หวังว่าจะช่วยผมรักษาความลับนะ”
เขาเอาของที่ห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ชิ้นหนึ่งออกมา
เฉินชางรีบส่ายหัวปฏิเสธ เขาย่อมรู้ว่ารับสิ่งนี้ไว้ไม่ได้!
“พวกเราบุคลากรทางการแพทย์มีหน้าที่รักษาความลับของผู้ป่วย วางใจเถอะครับ! แน่นอนว่าถ้าทางตำรวจต้องการรู้สถานการณ์คนไข้จากพวกเรา ผมก็จะพูดความจริง”
ชายคนนั้นจนใจ ทำได้เพียงจากไป ก่อนออกเดินทางยังฝากฝังซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
……
……
หลังพวกเขาทั้งครอบครัวจากไป
เล่อเล่อกับเสี่ยวหลินเข้ามาล้อม “หมอเฉิน สูดลูกโป่งคืออะไรคะ ก๊าซหัวเราะ…มีขายเยอะเหรอคะ”
เฉินชางผงะไป อดพูดไม่ได้ว่า “ความจริงก็คืออัดก๊าซหัวเราะเข้าไปในลูกโป่งเล็กๆ”
ทั้งสองส่ายหัวอย่างกับมีไข้หนาวสั่น “เข้าใจคิดจริงๆ!”
“เข้าใจเล่นจริงๆ!”
เฉินชางยิ้ม “นี่ไม่ใช่แค่ต้องเข้าใจคิด ต้องมีเงินด้วย”
“สาวน้อยคนเมื่อกี้นั้น วันหนึ่งสูดลูกโป่งไปหนึ่งพันลูก…เดือนนี้เดือนเดียวก็ต้องหลายแสนแล้วมั้ง”
“ก๊าซลังหนึ่งอย่างน้อยที่สุดก็ต้องพัน
