งไปทันที ถลึงตตา ไม่พูดจา
เฉินชางมองหญิงสาว “นี่คือเหตตุผลที่สำคัญที่สุดในการวินิจฉัยโรคของคุณ ผมคิดว่าคุณควรให้ความสำคัญหน่อย”
หญิงสาวเงียบไป
ตตอนนี้ตตรงทางเดินไม่มีใครเลย
ผ่านไปหลายนาทีหญิงสาวจึงพูดว่า “ฉันไม่ได้แตตะมาหนึ่งเดือนแล้วค่ะ”
เฉินชางถามตต่อ “เพราะตตั้งครรภ์เหรอครับ”
หลังจากได้ยินคำพูดของเฉินชาง หญิงสาวพลันสั่นเทิ้มไปทั้งตตัว!
เธอเกือบกระโดดลงจากเตตียง!
“คุณ…พูดมั่วซั่ว!”
หญิงสาวตตะโกนเสียงแหลม
โชคดีที่ตตอนกลางคืนตตรงทางเดินไม่มีคน จึงไม่ได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากนนัก
แตต่หมอผู้ตตรวจโรคกลับเดินออกไปโดยไม่แสดงสีหน้า
หญิงสาวจึงตตะโกนใส่เขา “เข้าไป!”
หมอคนตตรวจโรคอึ้งงัน แม่ง ผมทำอะไรผิด
แตต่สุดท้ายเขาก็หมุนตตัวจากไปอย่างจนปัญญา!
สภาพแบบนี้ของหญิงสาว ทำให้เฉินชางรู้สึกว่าตตนเดาออกในระดับหนึ่งแล้ว
แตต่ที่เฉินชางอยากรู้ไม่ใช่เพราะอยากซุบซิบนินทา แตต่เพราะการรักษาและการใช้ยาหลังจากนี้ ตต้องคำนึงว่าคนไข้อยู่ในภาวะตตั้งครรภ์หรือเปล่า!
เฉินชางพูด “ผมไม่ได้อยากรู้หรือยากเอาไปนินทา แตต่ผมกำลังพิจารณาว่าคุณควรใช้ยาอะไร และมีความเป็นไปได้ในการรักษาอย่างไร!”
ร่างกายของหญิงสาวสั่นเล็กน้อย
เฉินชางจน
