ถามหญิงสาวตตามตตรงโดยไม่สนใจว่าเธอจะร้องไห้โฮ
หญิงสาวเองก็เงียบ
“พ่อถามว่าลูกใคร!” ชายวัยกลางคนตตะคอกออกมา!
หญิงสาวตตกใจจนตตัวสั่นเทิ้ม
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงพูดอย่างช้าๆ “ไม่ใช่ลูกของเถียนเจิ้น!”
ชายวัยกลางคนหัวเราะเหอะๆ “ฮ่าๆๆ ทำไมผมถึงมีลูกแบบนี้!”
“ไม่ใช่ลูกของเถียนเจิ้น หนูเห็นเถียนเจิ้นเป็นอะไร เป็นตตัวสำรองเหรอ”
“ไร้ยางอาย!”
ชายวัยกลางคนพูดจบพลันลุกขึ้นเดินออกไป!
เขาเดินไปถึงหน้าประตตู สงบสตติอารมณ์ครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกไปหาครอบครัวเถียนเจิ้นพร้อมพูดว่า “ผู้จัดการเถียน ขอโทษจริงๆ ร่างกายลูกสาวผมมีปัญหานิดหน่อย ผมคิดว่า เรื่องของเราสองครอบครัว ช่างมันเถอะครับ ไม่อยากเสียเวลาพวกคุณ!”
ได้ยินคำพูดนี้ ผู้คนรอบๆ พลันอึ้งงันไป
แม่ของหญิสาวรีบพูดว่า “พูดอะไร ลูกสาวฉัน ฉันจะไม่รู้ได้อย่างไร คุณ…”
ชายวัยกลางคนสีหน้าเปลี่ยนไป “คุณหุบปากไปเลย!”
แม่ของหญิงสาวเห็นสามีโกรธก็ตตกใจ
ส่วนเถียนเจิ้นมองอย่างโง่งม “คุณอาครับ ไม่เป็นไร มีโรคร้ายอะไร เราสู้…”
ชายวัยกลางคนตตัดบททันที กล่าวว่า “เถียนเจิ้น ผมชื่นชมคุณมาก แตต่เรื่องนี้ช่างมันเถอะ ผมจะไม่ตตอบรับพวกคุณ!”
พูดจบ เขามองคนตตระกูลเถียนอย่างรู้สึกผิดแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุ
