เฉินชางออกจากห้องทำงานผู้อำนวยการอย่างจนปัญญา!
ผู้อำนวยการฉินขี้งกจริงๆ!
ไม่ใช่สิ แค่คิดไม่ได้ ลองคิดดู เขาเป็นถึงผู้อำนวยการ จะไม่เข้าใจได้อย่างไร
ลูกสาวจะแต่งกับตนอยู่แล้ว เหล้าขวดเดียวยังไม่เต็มใจ
เฮ้อ!
เหล่าฉินนะเหล่าฉิน อยู่ไม่เป็นเสียแล้ว
ดูเหมือนว่า…
ไม่คิดหาวิธีสักหน่อยไม่ได้แล้ว
เหล้าเหมาไถพิเศษอายุสี่สิบปี เฉินชางแค่คิดก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว ถ้าได้ดื่มจะโพสต์ในโมเมนต์วีแชทให้เฉินต้าไห่ดูสักหน่อย…
ความรู้สึกแบบนั้นผ่อนคลายมาก
กลับไปแล้วเขาจะต้องปรึกษาฉินเยว่สักหน่อย
เห็นว่ากำลังจะเลิกงาน เฉินชางจะต้องรีบกลับไปเปลี่ยนเวรแล้ว
ฉินเสี้ยวยวนมองเฉินชางจากไป ในใจลนลานไปหมด!
เย่วเย่วนะเย่วเยว่!
หนูยังจำได้อยู่ไหมว่าหนูอยู่ตระกูลอะไร
‘ฉิน’ ถูกหนูแก้เป็น ‘เฉิน’ แล้วมั้ง
พ่อเลี้ยงหนูมาจนโตขนาดนี้ ยังสู้เจ้าหมอนั่นไม่ได้
คิดถึงตรงนี้ ฉินเสี้ยวยวนชีพจรลงเท้า รีบกลับบ้านไปทันที ไม่อยากอยู่ที่โรงพยาบาลอีกแม้แต่วินาทีเดียว
เขาจะฉวยโอกาตอนที่โจรในบ้านยังไม่กลับบ้านซ่อนเหล้าให้ดี
เพียงแต่เหล่าฉินเพิ่งเข้าห้องก็เห็นจี้หรูอวิ๋นกลับมาแล้ว กำลังแกะพัสดุอยู่ตรงนั้น
“รีบร้อนขนาดนี้ มีอะไรหรือเปล่าคะ” จี
