……
เฉินชางสาบานว่า ต่อไปจะไม่กินข้าวกับเล่อเล่ออีก
ขนมจีบสองกล่อง ไส้กุ้งหนึ่งกล่องและไส้ต้นหอมหมูอีกหนึ่งกล่อง
เขามองเล่อเล่อที่ปากมันเยิ้ม กัดขนมจีบทีละครึ่งลูก เฉินชางตัดสินใจเตือนเธอว่าอย่ากินไวเกินไป ไม่อย่างนั้นตนคงรับประกันได้ว่า…สุดท้ายตนจะได้กินกี่ลูก
“เล่อเล่อ ในหนังสือบอกว่า เคี้ยวให้ละเอียดก่อนกลืนช่วยลดความอ้วนได้” เฉินชางพูด
เล่อเล่อจ้องเฉินชาง “คุณกังวลว่าฉันจะกินไวไป ไม่เหลือให้คุณเหรอคะ”
เฉินชางพูดไม่ออกทันที แค่นี้คุณยังเดาออกอีก
“แน่นอนว่าไม่ใช่ ผมจะสนใจขนมจีบแค่ไม่กี่ลูกเหรอ”
เล่อเล่อพยักหน้าทันที ยัดขนมจีบไส้กุ้งเข้าปากในคำเดียว แล้วหยิบมาอีกลูก “อ้อ ฉันก็ว่าตอนนี้หมอเสี่ยวเฉินไม่ได้งกขนาดนั้นแล้ว”
เฉินชางปวดใจแทบตาย คุณไม่รู้เหรอว่าการงกเป็นความเคยชินอย่างหนึ่ง
ไม่เกี่ยวว่าคุณมีเงินไหม แต่ก็จะงก!
เฉินชางจนปัญญา สาบานเลยว่าต่อไปมีของอร่อยจะกินกับเสี่ยวหลิน
กินข้าวเสร็จ เล่อเล่อหยิบนมเปรี้ยวสองขวดออกจากลิ้นชัก ยื่นให้เสี่ยวหลินขวดหนึ่ง
“เมื่อก่อนหมอเฉินบอกว่าไม่ชอบนมเปรี้ยว ใช่ไหมคะ”
เฉินชางอึ้ง อยากส่ายหน้ามาก เมื่อก่อนผมแค่ไม่มีเงิน!
ตอนนี้ผมอยากดื่ม…
น่าเสียดา
