ยวนะ
ผู้อำนวยการจ้าวอายุแค่เท่าไหร่ห้าสิบสองปี!อย่างน้อยก็ยังทำงานได้อีกหลายปีเว่ยเสียงซาบซึ้งใจ เขายืดเส้นยืดสาย แต่กลับรู้สึกสันหลังเย็นวาบ ที่แท้…หลังก็เปียกไปหมดแล้ว
อุณหภูมิในห้องผ่าตัดไม่สูง อีกทั้งการผ่าตัดหัวใจต้องรักษาอุณหภูมิให้ต่ำ
ทว่าแม้จะเป็นเช่นนี้ เขาก็เหงื่อท่วมตัว
คิดถึงตรงนี้ เขาก็มองเฉินชางอย่างซาบซึ้ง
ต้องขอบคุณเฉินชางมากๆ
พูดตามความจริง การผ่าตัดครั้งนี้จะสำเร็จหรือไม่ เกี่ยวข้องกับอนาคตของเขาโดยตรง
ควรรู้ว่าตอนนี้เว่ยเสียงอยู่ในช่วงสำคัญ หัวหน้าซย่าอายุห้าสิบแปดปี จึงไม่ให้เขาสอนนักศึกษาปริญญาโทแล้ว และพออายุหกสิบปีก็ต้องเกษียณ
เว่ยเสียงเป็นตัวเลือกหัวหน้าที่ดีที่สุด
ตอนนี้เอง หลังจากเฉินชางผ่าตัดเสร็จก็พูดเรียบๆ ว่า “อืม เสร็จแล้ว!”
ตอนแรกพวกสยงคังอวี้ หยางเจี้ยนซู่เตรียมคำชมไว้มากมาย แต่…ตอนที่ได้ยินน้ำเสียงของเฉินชางที่เหมือนแค่ตัดไส้ติ่งออกก็หมดอารมณ์ทันที
ไอ้หมอนี่…
การผ่าตัดที่สุดยอดขนาดนี้ นายไม่ควรดีใจเหรอ
นายไม่ตื่นเต้นรึไง
คลื่นอารมณ์พื้นฐานต้องมีสักหน่อยไหม!
น่าเสียดายที่เฉินชางไม่มี
นี่ทำให้ทุกคนอยากชมก็ไม่รู้จะชมอย่างไร…
โชคดีที่ห้องผ่าตัดนี้มีตัวประกอบ
