ินชางพลันเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าพลิกดิน
ตอนนี้เว่ยเสียงซาบซึ้งใจจนแทบจะร้องไห้แล้ว!
เขาแสบจมูกนิดหน่อย
เขาไม่คิดเลยว่าเฉินชางจะยอมพูดเพื่อตนในสถานการณ์แบบนี้
แม้เฉินชางมักจะมาที่แผนก แต่เว่ยเสียงไม่เคยเข้าไปทักทาย และน้อยมากที่จะแสดงความเป็นมิตรด้วย ถึงอย่างไรสำหรับเขา เฉินชางก็เป็นแค่หมอตัวเล็กๆ คนหนึ่ง
แต่ตอนนี้ ความอบอุ่นในใจของเว่ยเสียงช่างเหมือนแสงตะวันในฤดูใบไม้ผลิเดือนมีนาคมจริงๆ
ในเวลาเดียวกัน ในใจของวิสัญญีแพทย์ก็ซาบซึ้งใจ หมอเสี่ยวเฉินช่างเป็นคนดีจริงๆ!
สยงคังอวี้กับหยางเจี้ยนซู่สบตากัน ต่างเห็นความชื่นชมจากสายตาของซึ่งกันและกัน
เจ้าหมอนี่ไม่เพียงแค่มีความสามารถ แต่ยังมีความฉลาดด้านอารมณ์อีกด้วย!
ประโยคนี้เปลี่ยนความรู้สึกในใจของทุกคนได้ในทันที
สยงคังอวี้พยักหน้า “ถูกต้อง ผู้อำนวยการจ้าว ที่หมอเฉินพูดมีเหตุผล…หมอเว่ยเขา…”
หลังจากที่ทุกคนพูดแบบนี้ จ้าวซิวผิงก็พยักหน้าอย่างซาบซึ้งใจ
“ขอบคุณทุกคน!”
“ขอบคุณมาก!”
“ผู้อำนวยการสยง กลางวันกินข้าวด้วยกันไหม กินข้าวเสร็จแล้วค่อยกลับไป…เรื่องวันนี้ ผมตกใจจนขวัญเสียจริงๆ!”
ทุกคนยิ้ม ไม่ได้ปฏิเสธ
เฉินชางเพิ่งออกจากห้องผ่าตัด ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือ
