”
เมิ่งซีก็ชำเลืองมองเฉินชางอย่างสงสัย “นั่นสิ คุณชำเลืองมองฉันทำไมน่ะ บนหน้าฉันมีอะไรเหรอ”
เฉินชางส่ายหัว “ไม่มีครับ ผมกำลังคิดว่าคุณจะเพิ่มทักษะการผ่าตัดของตัวเองได้ยังไง!”
ประโยคเดียวทำให้เก่อฮว๋ายลอบด่า นี่จะปลอมไปแล้วมั้ง หวังจะได้อาจารย์เมิ่งของเราไปครองก็พูดตรงๆ…อย่ามาอ้างไร้ศิลปะแบบนี้!
เมิ่งซีก็กลอกตาใส่เฉินชางแล้วสั่งสอนอย่างจริงใจและจริงจังว่า “เสี่ยวเฉิน ฉันต้องว่าคุณหน่อยนะ นี่คุณทำไม่ถูก ชอบอาจารย์เมิ่งก็บอกมาตรงๆ อย่าอ้อมค้อม อีกอย่าง…ฉันเป็นอาจารย์คุณนะ! ทำตัวดีๆ อย่าคิดอะไรล้ำเส้น! ยิ่งไปกว่านั้น…คุณมีแฟนแล้ว แบบนี้มันไม่ดี”
เก่อฮว๋ายได้ยินเข้าก็เบิกบานใจนัก “ใช่! เสี่ยวเฉิน เป็นผู้ชายต้องขีดเส้นกั้นเอาไว้ ตลบตะแลงเช้าอย่างเย็นอย่างมันไม่ถูกนะ!”
เฉินชางอดกลอกตาไม่ได้ จึงพูดทันทีว่า “เปล่านะ อาจารย์เมิ่ง ผมตั้งใจจริง!”
เมิ่งซีถอนใจ “คุณเด็กไป พวกเราไม่เหมาะกัน…”
เฉินชางหมดคำพูดไปทันที “อาจารย์เมิ่ง ที่ผมพูดถึงคือการผ่าตัดของคุณจริงๆ ผมรู้สึกอยู่ตลอดว่าคุณยังมีข้อบกพร่องบางอย่าง”
“อาจารย์เมิ่ง เอาอย่างนี้ หลังจากคุณเอาคลิปผ่าตัดของผมกลับไปก็ดูให้ละเอียด ไม่ต้องดูตอนเย็บแผลผ่าตัด ถ้าคุณจะดูก็ดูพวกรายละเอียด เช่นตอนผมเย็บแผล…”
“ผมคิดว่าเรื่องนี้คุณยังขาดอยู่!”
“แล้วก็การจัดการกับ… คุณต้องตั้งใจคิดให้ดี”
เฉินชางตั้งใจวิเคราะห์อย่างละเอียด! ส่วนเมิ่งซีได้ยินแล้วก็เบรครถก
