ิดๆ แล้วยังรู้สึกเกรงใจ ผมรู้อยู่แล้วว่าหมอเฉินจะต้องออมมือ ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นจริง แต่…ผมคิดไม่ถึงเลยว่า การผ่าตัดซ่อมเอออร์ตาส่วนลงของหมอเฉินจะทำได้ดีขนาดนี้ ได้ถึงหนึ่งร้อยคะแนน! สุดยอดจริงๆ!”
คนรอบข้างได้ยินแล้วถอนหายใจทันที
แม้แต่พวกเถามี่ยังสบตากันไปมาอย่างจนปัญญา ความสามารถของเฉินชางอยู่ในระดับไหนกันแน่ พวกเขาเองก็ไม่รู้…
ตอนนี้เอง เฉินชางก็เดินมา
ชุยหยวนอู่รีบพูดว่า “เฉินชาง! ผมจะบอกคุณว่าคืนนี้คุณไม่ต้องเลี้ยงแล้ว เหล้าก็มีแล้ว คนจ่ายบิลก็มีแล้ว!”
เฉินชางชะงัก “เกิดอะไรขึ้นครับ”
ชุยหยวนอู่เล่าเรื่องเมื่อครู่นี้ทันที
หลังจากฟังจบ เฉินชางเองก็อึ้งไป มองเถามี่แวบหนึ่งแล้วถอนหายใจอย่างผิดหวัง หันมองอาจารย์เมิ่งที่เหลียวซ้ายแลขวาก็ผิดหวังเล็กน้อย!
อาจารย์เมิ่งนะอาจารย์เมิ่ง ทำไมคุณถึงไม่เชื่อใจผมครับ!
ผมอุตส่าห์ตัดสินใจพาคุณไปคว้าอันดับสอง!
เมิ่งซีเห็นเฉินชางจ้องตนอย่างไม่ประสงค์ดี ในใจย่อมตื่นตระหนก ยิ้มอย่างอึดอัด “เสี่ยวเฉิน อาจารย์ต้องหวังให้คุณผ่านเข้ารอบอยู่แล้ว แต่…การแข่งขันมีความไม่แน่นอน ใช่ไหมล่ะ อาจารย์แค่คิดว่าถ้าคุณแพ้ อาจารย์ชนะ จะได้เลี้ยงคุณหลายๆ มื้อ ให้คุณมีความสุขหน่อย! ถ้าคุณชนะ อาจารย์ก็ดีใจ ในฐานะอาจารย์ ก็แค่เลี้ยงข้าวไม่ใช่เหรอ เรื่องเล็ก! คืนนี้อาจารย์จ่ายบิลเอง”
คำพูดนี้ ความชอบธรรมเปี่ยมล้น ทำให้เฉินชางจับผิดไม่ได้เลย!
คนอื่นๆ ได้ยินแบบนี้ ตบมือช
