ดหงิด วันนี้เธอก็แสดงความสามารถได้ดีเยี่ยมไหมล่ะ แต่ดันไม่มีใครชมเธอสักคน ไอ้บ้าเฉินชางนี่ไปไหนก็แย่งซีนหมด แถมที่สำคัญที่สุดคือทุกคนถึงกับไม่รู้ว่าเฉินชางเป็นนักเรียนของตัวเอง…ความเสียหายนี้มากเกินไปแล้ว ไม่ได้การ รอตอนแข่งขันระดับประเทศ เธอจะต้องแก้ข้อมูลของเฉินชางซะหน่อย เพิ่ม ‘อาจารย์ที่ปรึกษา: เมิ่งซี’ เข้าไป แบบนี้ถ้าเขาได้แชมป์ ตัวเองจะได้ได้หน้าบ้าง
ด้านชุยหยวนอู่กลับไม่พูดอะไร เทน้ำมะพร้าวให้ตัวเองเต็มแก้ว พูดกับเฉินชางว่า “เฮ้อ…หมอเฉินเอ๊ย ผมยังออกจะรู้สึกผิด!”
ทุกคนผงะไป จ้องชุยหยวนอู่ ไม่รู้ว่าทำไมจึงพูดแบบนี้ ขนาดเฉินชางยังตะลึงไปเช่นกัน
“หมอชุย ทำไมเหรอ”
ชุยหยวนอู่ถอนใจ “ละอายน่ะ ผมแข่งตอนนั้นยังไม่ได้คิดจะอ่อนข้อให้ ผลก็คือ…คุณดันอ่อนข้อให้ผม ไม่พูดอะไรสักคำ ผมขอใช้น้ำมะพร้าวต่างเหล้าดื่มให้หมดก่อน ต่อไปนะ ผมยอมรับเพื่อนอย่างคุณ อีกอย่างพรุ่งนี้ค่ำผมจัดงานเอง!”
“ต้าหนิงเอ๋ย คุณก็มาด้วยล่ะ!”
หนิงเฮ่าเซินพยักหน้า “ได้ครับ!”
ชุยหยวนอู่พยักหน้าอย่างพอใจ เขาชื่นชมหนิงเฮ่าเซินมาก แต่…หมอหนิงคนนี้น่ะ มาร่วมงานรวมตัวน้อยมาก วันนี้ออกมาได้ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเพราะเฉินชาง
ชุยหยวนอู่ดูท่าทางสบายๆ แต่ความจริงแล้วใส่ใจมาก เข้าใจใจคนและรายละเอียดเป็นอย่างดี นี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุว่าทำไมเขาจึงเพื่อนเยอะ
กินข้าวกลางวันเสร็จ เฉินชางก็บอกลาทุกคนมาที่สนามแข่ง นั่งอยู่ในที่ของตน
[ติ๊ง!
