ไปเถอะ เดี๋ยวผมดูจบก็ไป”
หลังจากเพื่อนที่มาด้วยพยักหน้าก็ลุกออกไป
กัวอวิ๋นเฟยรู้สึกกดดันเพราะการผ่าตัดของเฉินชางตั้งแต่เริ่มผ่าตัด! รายละเอียดในตอนแรกก็ทำให้เขารู้สึกถึงความห่างชั้น! ทำไมถึงพูดแบบนี้ เพราะยอดฝีมือจะวางแผนตั้งแต่เริ่มจนจบ นี่เป็นความสามารถในการควบคุมอย่างหนึ่ง ถ้าไม่ถึงจุดหนึ่งจะสัมผัสความห่างชั้นแบบนั้นไม่ได้อยู่แล้ว เขายิ่งดูยิ่งตกตะลึงและประหลาดใจอย่างช้าๆ ก็ในตอนที่เย็บแผลนี้เอง กัวอวิ๋นเฟยงุนงงไปเสียแล้ว
ทะ…ทำไมการเย็บแผลนี่มันคุ้นขนาดนี้ เหมือนมีกลิ่นอายของเราอยู่รึเปล่า แต่…นี่ต้องไม่ใช่กลิ่นอายของเราแน่ เทียบกันแล้วเก่งกว่าเราอีก
พอคิดถึงตรงนี้ กัวอวิ๋นเฟยก็ตั้งใจขึ้นทันที
เพราะนี่ก็เป็นทิศทางที่เขาพยายามมุ่งหน้าไปเหมือนกัน
พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็เริ่มดูอย่างตั้งใจ ยิ่งดูยิ่งจดจ่อ ยิ่งดูยิ่งทอดถอนใจ นึกถึงการผ่าตัดบนรถฉุกเฉินของตนในตอนนั้น ยังมีความคิดอยากแสดงฝีมือ…
ตอนนี้พอนึกย้อนไป กัวอวิ๋นเฟยถึงกับอยากหัวเราะอย่างอดไม่ได้
เทคนิคของเฉินชางเขาเหนือกว่าเราไปมาก เรา…เราถึงกับอยากสอนจระเข้ว่ายน้ำ! แค่คิดยังอายเลย…
