ในการแข่งขัน เฉินชางไม่ลนลานแต่อย่างไร!
นอกจากขาสั่นเล็กน้อย พูดจาไม่ฉะฉาน ถือป้ายประจำตัวในมือไม่มั่นคง นอกนั้นโดยพื้นฐานแล้วล้วนปกติ!
อืม!
เขาไม่ได้ตื่นเต้น แต่…ดีใจ!
หมอที่ค่อนข้างมีอายุคนหนึ่งเห็นเฉินชางแล้วอดยิ้มไมได้ “เข้าร่วมครั้งแรกเหรอครับ”
เฉินชางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “อืม ตื่นเต้นนิดหน่อยครับ”
ความจริงก็คือ ตอนนี้ในสายตาของเฉินชาง กลุ่ม boss เล็กๆ ที่อยู่รอบๆ ล้วนขึ้นสถานะค่าประสบการณ์
ดรอปของจากการประลอง! เก็บอุปกรณ์ระดับเทพจนมืออ่อน อาจได้รับอุปกรณ์มา…
หมอรุ่นพี่มองป้ายประจำตัวของเฉินชางแวบหนึ่ง พลันอึ้งงันไป “หืม? คุณคือ…เฉินชางเหรอครับ ผมเคยได้ยินชื่อคุณ…”
เฉินชางอึ้ง ผมมีชื่อเสียงขนาดนั้นเลยเหรอ
ผมยังคิดจะแสร้งเป็นหมู เพื่อหลอกกินเสืออยู่เลย จู่ๆ คุณมาตีสนิทกับผม ผมไม่ออมมือหรอกนะ อย่างมากก็อ่อนให้ 10 วินาที
“รุ่นพี่ คุณคือ…” เฉินชางถามอย่างประหลาดใจ
อีกฝ่ายยิ้ม “ผมชุยหยวนอู่จากโรงพยาบาลตงต้าสาขาสองครับ เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับจางเหวินฟู่ ช่วงก่อนตอนดื่มกันเราเคยพูดถึงคุณ คุณมีพรสวรรค์มากครับ”
เฉินชางรีบพูดพร้อมรอยยิ้ม “สวัสดีครับคุณหมอชุย ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!”
เฉินชางครุ่
