ชางอย่างลึกซึ้ง “แต่…อาจารย์มีความปรารถนาหนึ่ง คุณช่วยอาจารย์ทำให้เป็นจริงได้จะดีที่สุด!”
เฉินชางตบหน้าอก!
ไม่ใช่หน้าอกของอาจารย์เมิ่ง แต่เป็นหน้าอกของตนเอง!
เขาสาบานด้วยท่าทางน่าเชื่อถือ “อาจารย์เมิ่งว่ามาเลยครับ”
เมิ่งซีหรี่ตา กำหมัดขึ้นมา ออกแรงกำแน่น ในสายตาเผยความดูถูกและไม่จำยอมที่ยากจะจินตนาการ จ้องเฉินชางพร้อมพูดว่า “คุณจะต้องเหยียบย่ำไอ้ซือคงให้ฉัน!”
เฉินชางชะงัก “ซือคงคือใครครับ”
เมิ่งซีโบกมือลวกๆ “อ้อ คนธรรมดาคนหนึ่ง ตัวละครตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เป็นคนที่เคยแพ้อาจารย์ตอนอยู่ที่สถาบันคาโรลินสกาประเทศสวีเดน ฉันเพิ่งรู้ว่าปีนี้เขาก็ลงสมัครด้วย คุณจำไว้ว่า ถ้าเจอเขาให้เหยียบย่ำให้สาสม ตอนที่ชนะเขา ให้บอกเขาอย่างดูถูกว่า ‘อาจารย์ของผมคือเมิ่งซี!’”
เฉินชางอึ้ง…
เขามักรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ดูแปลกๆ…
ซือคงเหรอ
ชื่อนี้กลับหายากกว่าจิ่งหรานเสียอีก...
เฉินชางพยักหน้า “อาจารย์เมิ่งครับ เขา…เคยรังแกอาจารย์เหรอครับ”
เมิ่งซีใบหน้าหม่นแสงขึ้นมาทันที “หึ! แน่นอนว่าไม่ เขาน่ะเหรอ คนขี้แพ้ ไม่จำเป็นต้องกังวลหรอก”
……
……
หลังจากซย่าเกาเฟิงสั่งงานเมิ่งซีไว้ก็เตรียมเลิกงาน จู่ๆ ตอนที่ผ่านห้องทำงานได้ยินทุกคนพูดถึง
