แข่งขันผมจะวางใจได้อย่างไรครับ ทำไมผมถึงมีอาจารย์ที่ไม่เอาไหนอย่างคุณ! เอาเถอะ ผมต้องกลับแล้ว คุณคิดทบทวนให้ดี คืนนี้กลับไปเขียนสรุปประสบการณ์การซ่อมเอออร์ตาส่วนขึ้นของผมวันนี้ พรุ่งนี้ผมจะตรวจ”
เมิ่งซีขานรับว่าอ่ออย่างน่าผิดหวัง “พรุ่งนี้ฉันไม่ว่างค่ะ…”
เฉินชางพูด “นอนน้อยๆ หน่อยครับ!”
เมิ่งซีขานรับว่าค่ะอย่างน้อยอกน้อยใจ
เป็นอาจารย์จนตกอยู่ในสภาพอย่างเธอ คงไม่มีใครแล้ว…
ทว่าพยาบาลและวิสัญญีแพทย์ห้องผ่าตัดที่อยู่รอบๆ เห็นจนชินแล้ว!
แต่ซย่าเกาเฟิงกลับเบิกตาโพลง หยิกน่องตนเองอย่างแรงทีหนึ่ง ไม่กล้าเชื่อทุกสิ่งที่เห็นนัก อืม…เริ่มระแวงกับชีวิตแล้ว!
เกิดอะไรขึ้นระหว่างสองคนนี้กันแน่
ตอนนี้เอง เมิ่งซีและเฉินชางผ่าตัดเสร็จแล้ว หมุนตัวกลับมาพอดี จู่ๆ ก็เห็นซย่าเกาเฟิง ทั้งสองสบตากันทันที
เมิ่งซีกล่าว “หัวหน้าซย่า…คุณ…”
ซย่าเกาเฟิงรีบพูดว่า “อ้อ! ผมเพิ่งมาครับ! ผ่าตัดเสร็จแล้วเหรอครับ”
เมิ่งซีและเฉินชางได้ยินแบบนี้ก็โล่งอกไปทันที
เมิ่งซีพยักหน้า “อืม เพิ่งผ่าเสร็จค่ะ จริงสิ เสี่ยวเฉิน จากที่ดูเมื่อกี้เข้าใจหรือยัง กลับไปตั้งใจเขียนข้อคิดสักหน้านะ…”
เฉินชาง “ได้ครับอาจารย์เมิ่ง งั้นผมไปก่อนนะครับ
