บทที่ 579 ฉัน…ภูมิใจ!
“จริงด้วย คุณว่าเฉินชางแต่งตัวดีขนาดนี้ พาฉินเยว่ไปทำอะไรล่ะ”
เหล่าฉินเอ่ยถามคล้ายคิดอะไรอยู่ “จะมี…การแสดงโรแมนติกอะไรหรือเปล่า อย่างเช่นประดับเทียนสารภาพรักอะไรแบบนั้น”
พอพูดแบบนี้ จี้หรูอวิ๋นก็กระตือรือร้นทันที รีบเอ่ยว่า “ใช่แล้ว! รอให้เยว่เยว่มาแล้วถามให้ชัดดูว่าวันนี้ทั้งสองคนไปทำอะไรมา”
ระหว่างที่พูดประตูก็เปิดออกแล้ว ฉินเยว่ยิ้มกอดไวน์ขวดหนึ่งเดินเข้ามา “แม่ขา ของขวัญให้แม่ค่ะ!” เธอพูดพลางส่งไวน์แดงให้
เหล่าฉินสูดหายใจแรงๆ “ลูกดื่มเหล้ามาเหรอ”
ฉินเยว่พยักหน้า “ค่ะ ไปกินอาหารฝรั่งมาก็ต้องดื่มไวน์แดงอยู่แล้ว! คืนนี้พวกเรากินข้าวกันที่ร้านคริสค่ะ!”
“ลูกบอกว่าจะพาเราไป ป่านนี้แล้วยังไม่ได้ไปเลย” ฉินเยว่มองเหล่าฉินแล้วกลอกตา
“แม่คะ อาหารฝรั่งที่นั่นดีมากจริงๆ! วันหลังหนูจะพาแม่ไปกิน ถ้าหนูพาแม่ไปได้ลดราคาด้วย!”
วันนี้ฉินเยว่ถึงกับได้ดื่มด่ำชีวิตหรูหราของลัทธิทุนนิยม ก่อนออกไปจากร้าน ทางร้านยังให้บัตรสมาชิกไพรเวทมาใบหนึ่งด้วย บัตรลดได้ห้าเปอร์เซ็นต์ ที่สำคัญที่สุดคือจองที่นั่งล่วงหน้าได้
พอฉินเสี้ยวยวนได้ยินก็หัวเราะขึ้นมาทันที “ทำไมพ่อไม่ยักรู้ว่าร้านคริสยังลดราคาด้วย”
ฉินเยว่พลันพูดหน้าระรื่น “เพราะเฉินชางกับเจ้าของร้านนั้นเป็นเพื่อนกัน นี่ยังไม่หมดนะคะ ยังให้ไวน์แดงมาด้วยขวดหนึ่ง”
ฉินเสี้ยวยวนอึ้งไปทันที
เฉินชางกับเจ้าของร้านคริสเป็นเพื่อนกันเหรอ
หรือเด็ก
