้น “ใช่แล้ว…แหวนเพชรนั่นล่ะ?”
ฉินเยว่ล้วงกล่องจากกระเป๋ากางเกง แล้วเอาแหวนเพชรออกมา “แม่ดูสิ นี่เป็นสิ่งที่เพื่อนชาวต่างชาติคนหนึ่งของเฉินชางมอบให้เขา แถมยังหาดีไซเนอร์ของทิฟฟานี่มาออกแบบให้ด้วย!”
คำพูดเดียวทำให้จี้หรูอวิ๋นอึ้งทันที หยิบมือถือขึ้นมาดูประวัติย้อนหลัง แล้วเปิดเว็บเพจเว็บหนึ่ง
“เพชรชมพู 5.20 กะรัตถูกยักษ์ใหญ่นักลงทุนเลน่าคอร์น ซิตตันประมูลไปในราคาห้าล้านสองแสนดอลลาร์!”
สิ่งที่แนบมามีภาพของเพชรชมพูเม็ดนี้!
พอเทียบกันดีๆ ดันเหมือนกันเป๊ะ!
คราวนี้งงกันไปทั้งบ้านแล้ว…
ฉินเยว่ก็คิดไม่ถึงว่าเฉินชางจะถึงขนาดมอบแหวนเพชรที่แพงขนาดนี้ให้ตน…
ชั่วขณะนั้นเธอถึงกับปรับตัวไม่ทัน
ฉินเยว่อึ้งไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “เพื่อนของเฉินชางคนนั้น…เหมือนจะเป็นเลน่าคอร์น ซิตตัน…”
“เพื่อนอีกคนหนึ่งคือเจิ้งกั๋วถาน ก็เป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งในเมืองอันหยางของเรา…”
เหล่าฉินตื่นตะลึงไปพักหนึ่ง!
เดิมทียังกังวลว่าเสี่ยวเฉินจะทำให้เสี่ยวฉินมีความสุขได้ไหมอยู่เลย ตอนนี้มาคิดดู เขาแค่ซื้อแหวนทีหนึ่งยังรวยกว่าตัวเองอีก!
หรือเราเดาถูก
เฉินชางแสร้งทำเป็นไร้น้ำยาจริงๆ หรือ!
คืนนี้บ้านเหล่าฉินย่อมนอนไม่ค่อยหลับ
ถึงอย่างไรสิ่งนี้ก็ล้ำค่าเกินไปแล้ว
แต่นี่เป็นสิ่งยืนยันความรัก!
นี่เป็นถึงมรดกตกทอดได้เลยนะ…
ไอ้เศรษฐีใหม่นี่ไม่ขาดเงินจริงๆ ใช่ไหม
เพชรชมพูล้ำค่าเม็ดโตขนาดนี้ให้คนอื่นได้ง่ายๆ เลยเหรอ
แม้ฉินเยว่ออกจะตื่นเ
