บทที่ 577 สารภาพรัก (2)
ทุกคนในร้านอาหารต่างหยุดสิ่งที่ทำอยู่พร้อมกับที่เสียงเปียโนดังขึ้น!
นี่เป็นเพลงที่เฉินชางเลือก และยังเป็นเพลงเปียโนบัลลาดที่ถนัดที่สุดด้วย เพลง A Comme Amour ของริชาร์ด เคลเดอร์แมน เป็นบทเพลงที่ความรู้สึกท่วมท้นเพลงหนึ่ง
จังหวะดนตรีแช่มช้า! ตัวเฉินชางเองก็เคลิบเคลิ้มท่ามกลางเสียงดนตรีนั้น
ด้านฉินเยว่ในตอนนี้ ขณะที่มองดูเฉินชางที่เล่นเปียโนอยู่กลางเวที ดวงตาทั้งสองก็พร่ามัวขึ้นทันที!
เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยสักนิดว่าภาพในละครจะเกิดขึ้นกับตัวเอง
เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนธรรมดา เฉินชางเองก็เหมือนกัน เธอจินตนาการถึงความรักและภาพที่สวยสดงดงามที่สุดในละครได้ แต่เธอรู้ว่านั่นมันภาพฝัน ส่วนตัวเองใช้ชีวิตจริงอยู่
ทว่าพอเธอเห็นเฉินชางบรรเลงเปียโนช้าๆ เหมือนเจ้าชายขี่ม้าขาว ก็คล้ายว่าเธอกลายเป็นนางเอกในนิทานท่ามกลางโน้ตดนตรีโลดแล่น!
ชั่วขณะหนึ่ง เธอหลับตาลง แล้วฉากหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัว
ทางสายน้อยที่ปกคลุมไปด้วยใบไม้ร่วงสายหนึ่ง คดเคี้ยวจนไม่รู้ว่ามุ่งไปทางไหน สองข้างทางมีแต่ต้นไม้ใหญ่สูงระฟ้า ใบไม้เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองแล้ว ลมระลอกหนึ่งพัดเอื่อย ถ้าได้เดินข้างๆ คนที่รักจะเป็นเรื่องน่าอภิรมย์ขนาดไหน ได้จับมือคุณจนแก่เฒ่าไปด้วยกัน!
นี่เหมือนกับวันที่เธอกับเฉินชางรักกันมาก พวกเขาสองคนก็คบกันในฤดูใบไม้ร่วง เพลง A Comme Amour นี้ก็เหมือนเฉินชางเอื้อนเอ่ยแผ่วเบา สัญญากับเธอว่าผม
