ุ่นใจขึ้นทันที
…..
เดิมทีร้านนี้ก็เป็นกิจการของเจิ้งกั๋วถาน เขาแค่ทำเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่งคือไม่คิดเงินทุกคน ขอเพียงพวกเขามอบคำอวยพรที่งดงามที่สุดก็พอแล้ว
วันนี้จึงออกมาเป็นแบบนี้ได้!
เจิ้งกั๋วถานก็หวังว่าจะช่วยให้เฉินชางสมหวัง ได้สารภาพรักฉินเยว่อย่างควรค่าแก่การจดจำสักครั้ง!
เขามองดูเฉินชาง ยิ้มพลางพูดกับเลน่าคอร์นว่า “ตอนผมแต่งงานกับอ้ายเซียงไม่มีเงินซื้อแหวน ใช้เงินสองหยวนซื้อโคล่ากระป๋องหนึ่ง แล้วเอาห่วงเปิดกระป๋องนั่นมาเป็นแหวน อ้ายเซียงถึงตอบรับคำขอแต่งงานของผม”
เลน่าคอร์นยิ้ม “เพื่อนยาก เรื่องนี้คุณเล่าให้ผมฟังหลายร้อยรอบแล้ว คุณจะสื่ออะไร”
เจิ้งกั๋วถานกลอกตา “ที่ผมอยากพูดก็คือคุณขายหุ้นโคล่าให้ผมสักหน่อยก็ได้ ผมจะได้เอาไปเป็นของขวัญให้เมียผม!”
เลน่าคอร์นหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “เจิ้งจอมเจ้าเล่ห์!”
……
……
เฉินชางมองเจิ้งกั๋วถานกับเลน่าคอร์นแล้วยิ้มให้อย่างซาบซึ้ง
เลน่าคอร์นกลับร้องโห่ว่า “จูบเธอสิ!”
“จูบเลย!”
……
หลังจากเจอบรรยากาศครึกครื้น ฉินเยว่ก็หน้าแดงไปหมด ทั้งตื่นเต้นและซึ้งใจ แต่มีความสุขเสียมากกว่า
เธอไม่กล้าเงยหน้ามองเฉินชางสักครั้ง ถึงอย่างไรท่ามกลางสายตาจับจ้องมากมายแบบนี้ ก็ยังออกจะเขินอยู่ดี!
ด้านเฉินชางประคองแก้มฉินเยว่ จ้องมองเธอแล้วพูดชัดถ้อยชัดคำว่า “ผมรักคุณ!”
ดวงตาฉินเยว่ร้อนผ่าวขึ้นทันที ขณะที่จ้องมองเฉินชาง ในสมองก็มีคนตัวจิ๋วสองคนตีกันไม่หยุด
เธอพลั
