แล้วถอนหายใจนั่งลงบนเก้าอี้ พูดกลั้วหัวเราะว่า “ตายละ ไม่ไหวแล้ว ตลกเป็นบ้าเลย!”
หวังเชียนร้อนรนกระวนกระวายจนทนไม่ไหวอยู่ก่อนแล้ว พูดออกไปทันทีว่า “ถ้าอาจารย์จางไม่บอกอีกผมจะร้องไห้แล้วนะครับ!”
จางซูจึงยิ้มพลางเอ่ยว่า “หลายวันก่อนฉันรับคนไข้ที่ห้องฉุกเฉิน ปอดติดเชื้อชนิดหายากมาก ตรวจอยู่นานก็หาไม่เจอสักทีว่าเกิดจากอะไร เลยรีบส่งให้แผนกโรคปอด วันนี้หยางเสี่ยวหมิงพูดถึงคนไข้คนนี้กับฉัน ฮ่าๆ…พวกคุณรู้ไหมว่าเกิดจากอะไร!”
ทุกคนอดกลอกตาไม่ได้ “แค่นี้เองเหรอครับ อาจารย์จางทำพวกเราผิดหวังเกินไปแล้ว!”
จางซูหัวเราะจนน้ำตาเล็ด เอ่ยอย่างห้ามใจไม่ไหวว่า “คนไข้ปอดติดเชื้อรา แล้วพวกคุณรู้ไหมว่าที่มาของการติดเชื้อราคืออะไร”
“หัวหน้าแผนกหยางบอกฉันว่าคนไข้มีนิสัยอยู่อย่างหนึ่ง เขาชอบดมถุงเท้าเน่าของตัวเองทุกวัน พอดมเป็นประจำก็กลายเป็นเสพติดไปแล้ว เอาถุงเท้ามาดมตอนล้างเท้าก่อนนอนทุกคืน เหม็นชัดๆ ยังชอบดม บางครั้งดมยันรองเท้าของตัวเองด้วย!”
“ช่วงนี้รีบทำผลงานปลายปีของบริษัท เขาเอาแต่ทำงานล่วงเวลาทุกวัน อดหลับอดนอนทำโอทีเป็นประจำ ภูมิคุ้มกันในร่างกายตก ดังนั้นปอดเลยติดเชื้อราจากกลิ่นเท้า ทำให้ปอดอัก
