บทที่ 572 ผมเป็นเพื่อนกับพระเจ้า (2)
ช่วงบ่าย รถสองคันหยุดจอดหน้าประตูคลินิกศัลยกรรมจื้อซิน พื้นที่จอดรถที่ปกติคับคั่ง ตอนนี้ว่างเปล่าเพื่อเตรียมไว้ให้กัพวกเจิ้งกั๋วถาน
หูจ้วนจินพิจารณาได้รอบคอบมาก เจิ้งกั๋วถานกับเลน่าคอร์นลงจากรถมาพร้อมกัน หูจ้วนจินรีบเข้าไปต้อนรับ
เจิ้งกั๋วถานเพียงแค่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ทักทายพอเป็นพิธี จากนั้นให้เลขายื่นนามบัตรให้เขา
สำหรับหูจ้วนจิน นี่ก็เพียงพอแล้ว
ค่าตัวของเขาแค่ไม่กี่ร้อยล้าน และพึ่งทรัพยากรในการสร้างความมั่งคั่ง เทียบกับเถ้าแก่ระดับหมื่นล้านอย่างเจิ้งกั๋วถานแล้ว ต่างกันไม่น้อยเลยทีเดียว!
หูจ้วนจินเห็นเจิ้งกั๋วถาน เลน่าคอร์นและเฉินชางคุยกันเหมือนเพื่อน ก็อดสูดหายใจเข้าไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าตนจะประเมินความสามารถของชายหนุ่มคนนี้ต่ำไปจริงๆ
แม้ไม่รู้ว่าเลน่าคอร์นเป็นใคร แต่คนที่ยกมือยกไม้เล่นหัวกับเจิ้งกั๋วถานได้ แน่นอนว่าเขาจะดูถูกไม่ได้ ตอนที่เขาเห็นนาฬิกาของเลน่าคอร์นพลันอดตะลึงไม่ได้ ปาเต็ก ฟิลิปป์ Ref 1518 นาฬิกาเรือนนี้มีมูลค่าครึ่งหนึ่งของค่าตัวเขาเลยมั้ง…
คิดถึงตรงนี้ หูจ้วนจินก็ส่ายหน้า น่ากลัวเกินไปแล้ว!
หลังจากเตรียมการทุกอย่างเสร็จ การผ่าตัดก็กำลังจะเริ่มขึ้น
เฉินชางมองปีเตอร์และทีมของเขาแวบหนึ่ง ครั้งนี้ไม่ได้พูดด้วยถ้อยคำมากพิธีรีตอง แต่พูดตรงๆ ว่า “ผมเป็นคนผ่าตัด ได้ไหมครับ”
ทุกคนมองเฉินชาง ลังเลเล็กน้อย…
ทว่าปีเตอร์มองเฉินชางแวบหนึ่
