ยคนที่อยู่ด้านหลังจงใจกระแอม หันหน้าหนี แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
ปีเตอร์อดแอบก่นด่าไม่ได้
การผ่าตัดดำเนินต่อ หลังจากผ่าแผลเป็นออกแล้ว เฉินชางเริ่มศัลยกรรมใบหน้าอย่างระมัดระวัง ทั้งกระบวนการดูเหมือนการแกะสลักอย่างพิถีพิถัน บรรดาคนที่อยู่ข้างหลังเห็นแล้วอุทานด้วยความตกใจอย่างอดไม่ได้
และจากกล้องวงจรในห้องผ่าตัด เลน่าคอร์นอดหน้าแดงไม่ได้!
ทำไมตนถึงพาพวกคนไม่ได้เรื่องพวกนี้มา…
เสียเงินมากขนาดนี้ กลับปลูกฝังให้ออกมาเป็นพวกที่น่าประหลาดใจแบบนี้!
ส่วนเจิ้งกั๋วถานกลับพึงพอใจมาก!
เลน่าคอร์นอดพูดพร้อมรอยยิ้มไม่ได้ “เจิ้ง ที่แท้คุณเฉินคนเดียวก็ผ่าตัดครั้งนี้ได้แล้ว คุณรู้สึกว่าเสียเงินเปล่าหรือเปล่า”
เจิ้งกั๋วถานอึ้ง อดยิ้มไม่ได้ “ไม่ครับ อย่างน้อยก็ได้เห็นเรื่องน่าสนุก คุณดูหน้าของพวกปีเตอร์สิครับ ไม่รู้สึกว่าตลกมากเหรอครับ ฮ่าๆ…ผมรู้สึกว่าการได้เห็นทีมของเลน่าคอร์นเป็นผู้ชม เป็นเรื่องที่ดีใจมาก”
เลน่าคอร์นอึ้งงัน ก่อนพลันหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา
ทว่าครู่หนึ่งหลังจากนั้น เลน่าคอร์นอดพูดไม่ได้ “แต่คุณเฉินเก่งมากนะครับ!”
เจิ้งกั๋วถานพยักหน้า “อืม ความจริงสิ่งที่น่ากลัวไม่เพียงแค่เรื่องนี้ แต่เป็นความไวในพัฒนาการของเขา เขาเก่งกว่าเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมามาก”
ประโยคนี้ทำให้เลน่าคอร์นเงียบไป
ในห้องผ่าตัดตอนนี้ การลงมือของเฉินชางประณีตขึ้นเรื่อยๆ และการออกแบบก็แม่นยำอย่างที่สุด พิถีพิถันทุกรายละเอียดทุกขั้
