บทที่ 567 หมวกสีเขียว (2)
ตอนนี้ห้าทุ่มกว่าแล้ว จางตันหนีไม่เร่งรีบกลับห้องอัลตราซาวด์
ถึงอย่างไรขึ้นไปแล้วทั้งชั้นที่กว้างใหญ่โอ่อ่าก็มีแค่พยาบาลน้อยสองคน รวมเธอด้วยเป็นสามคน อีกอย่างตอนกลางคืนห้องอัลตราซาวด์ว่างมากจริงๆ โดยพื้นฐานแล้วมีแค่นอน
คึกคักเหมือนแผนกฉุกเฉินเสียที่ไหนกัน
เธอนั่งคุยกับพยาบาลอย่างพวกเสี่ยวหลิน ตอนนี้เอง ชายหญิงคู่หนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างเดือดดาล
ทั้งสองฉุดกระชากลากจูงกัน ในขณะที่ปากก็ด่าไม่หยุด!
ฉุดกระชากลากจูงกันแบบนี้จนมาถึงแผนกฉุกเฉิน เฉินชางอึ้งไปทันที รีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้นครับ”
ชายหนุ่มแค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นเยียบ “คุณหมอครับ คุณหมอมาวินิจฉัยผิดถูกหน่อยครับ!”
หญิงสาวเองก็มองฝ่ายชายอย่างดูถูก “ก็เอาสิ!”
เฉินชางมองอย่างโง่งม ดูแล้วสองคนนี้อายุก็ไม่มาก คงยี่สิบกว่าไม่เกินสามสิบ พลันถามอย่างฉงน “เกิดอะไรขึ้นครับ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นพูดอย่างเดือดดาลถึงขีดสุด “คุณหมอคะ ฉันจะทำแท้งค่ะ!”
ชายหนุ่มแค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นเยียบ “จะทำก็ทำสิ เกี่ยวอะไรกับผม”
เฉินชางชะงัก คืนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เป็นคืนแห่งแผนกสูตินรีเวชเหรอ
ทำไมคนไข้ที่มาล้วนเป็นอาการแบบนี้
เฉินชางส่ายหน้า “คุณผู้หญิงครับ ที่นี่คือแผนกฉุกเฉิน ทำแท้งไม่ได้ครับ พรุ่งนี้คุณไปลงทะเบียนที่แผนกสูตินรีเวชนะครับ”
หญิงสาวโกรธจนชี้หน้าชายหนุ่ม “หยางอวี่หัง ฉันบอกคุณไว้ตรงนี้เลยนะ แม
