บทที่ 555 การกลั่นแกล้งขำๆ (1)
เมื่อหวังเชียนได้ยินว่าเล่อเล่อเชื่อมั่นในตัวเขาขนาดนี้ ก็เผยสีหน้าปลาบปลื้มทันที พูดอย่างดีใจว่า “เล่อเล่อ ผมทำให้คุณวางใจได้ขนาดนี้เลยเหรอครับ สงสัยทักษะของผมจะน่าเชื่อถือมาก!”
เล่อเล่อพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้าอีก
หวังเชียนเห็นแล้วงง แบบนี้หมายความว่าอะไร
เล่อเล่ออดถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่งไม่ได้ “ฉันได้ยินพยาบาลห้องผ่าตัดพูดกันค่ะ บอกว่าการผ่าตัดไส้ติ่งของหมอเฉินมีโอกาสพบอาการไส้ติ่งประหลาดสูงถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์! ส่วนของคุณหมอหวังเชียนมีโอกาสพบต่ำมาก!”
ทุกคนอึ้ง จากนั้นก็เริ่มหัวเราะลั่น
เฉินชางหน้าดำคร่ำเครียดทันที…
แม่งเอ๊ย…คิดว่าฉันอยากเจออาการประหลาดหรือไง
ฉันผิดเหรอที่ดวงซวย
ตอนนี้จู่ๆ หวังเชียนก็อารมณ์ดีขึ้นแล้ว
“เสี่ยวเฉินเอ๊ย ความโชคร้ายของคุณเป็นรองแค่หัวหน้าแผนกแล้ว” เฉินปิ่งเซิงพูดกลั้วหัวเราะ
ตอนนี้เอง หลี่เป่าซานเดินหน้าดำคร่ำเครียดเข้ามา ทุกคนเห็นแล้วงงไปชั่วขณะ แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะลั่นพร้อมกัน
มีเพียงเฉินปิ่งเซิงที่ถอนหายใจ
ทำไมฉันหน้าดำ[1]ขนาดนี้เนี่ย!
หลี่เป่าซานมองเฉินปิ่งเซิงแวบหนึ่ง “ปิ่งเซิง ตอนเช้าคุณไปหาผู้อำนวยการเสิ่นสักหน่อย ไปเซ็นชื่อรับอุปกรณ์ปีนี้ของพวกเรา”
พอพูดจบ หลี่เป่าซานก็เดินออกไป
เฉินปิ่งเซิงถอนหายใจอย่างจนใจ นี่ฉันไปทำให้ใครไม่พอใจไว้หรือเปล่า…
ไปหาผู้อำนวยการเสิ่นเพื่อเซ็นชื่อ เหนื่อยกว่าการผ่าตัดเอากระเพาะอาหารออกบ
