บทที่ 554 นายท่านใหญ่เฉิน ปล่อยแม่ฉันไปเถอะค่ะ…
หลังจากเฉินชางได้ยินคำพูดของผู้หญิงคนนี้ เขาก็สะอึกทันที ตอนนี้กำลังมอง…กล่องสีดำ แล้วอดกลืนน้ำลายไม่ได้…
หน้าดำ[1]ก็มีความผิดด้วยเหรอ
ถ้ามีความผิด ก็คงไม่ดำถึงขั้นนี้หรอกมั้ง
เรียกน้ำย่อยฉันแต่เช้าเลย…ทำแบบนี้เหมาะสมแล้วเหรอ…
เฉินชางหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
ตอนที่เขากำลังเหม่อ หญิงสาวก็ถอนหายใจแล้วบอกว่า “คุณหมอรีบดูสิคะ!”
เฉินชางมองหญิงสาว “ครับ มีอาการแบบนี้มานานเท่าไรแล้ว”
หญิงสาวเห็นเฉินชางจ้องตนก็ส่ายหน้าตอบว่า “คุณหมอคะ ไม่ใช่มองฉันค่ะ มองอุจจาระของฉันสิ…”
เฉินชางถอนหายใจ ช่างเถอะ ใครใช้ให้ฉันทำอาชีพนี้ล่ะ…
ตอนนี้เฉินชางอิจฉาหวังเชียนสุดๆ
บางทีแผนกฉุกเฉินก็ต้องการฮีโร่แบบเขา จู่ๆ เขาก็รู้สึกอยากบ่นหลี่เป่าซานนิดหน่อย เป็นหัวหน้าแผนกผู้สง่าภูมิฐาน ปกติไม่รู้จักมาส์กหน้าเยอะๆ บ้างเหรอ หน้าจะได้ไม่ดำ
ช่างเถอะ ช่างเถอะ!
เฉินชางก้มหน้ามองอย่างละเอียด อื้ม หยาบ…สีเทา…รูปร่างยาว…(เดารสชาติออกแล้ว!)
เฉินชางอดเงยหน้ามองผู้หญิงที่หน้าตาท่าทางอ่อนปวกเปียกคนนี้ไม่ได้
ผู้หญิงคนนี้เหมือนสังเกตเห็นเช่นกันว่าอุจจาระของตัวเองค่อนข้างแปลก เธอหน้าแดงทันที “นี่คืออุจจาระในช่วงสองสามวันนี้ค่ะ ปกติไม่ได้สังเกต แต่วันนี้ยังไม่ทันกดชักโครก…
…คุณหมอ…อย่ามองฉันสิคะ มองมันสิ…”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ปิดไว้เถอะครับ ผมทราบแล้ว”
เขาเงยหน้าถาม “ก่อนหน้านี้เ
