ลุกขึ้นแล้วตะคอกพ่อตัวเอง “พอแล้วค่ะพ่อ!…
…ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อ ครอบครัวเราจะกลายเป็นแบบนี้เหรอ นี่พ่อยังเป็นพ่อคนอยู่ไหม พ่อต้องทำลายครอบครัวเราให้ได้เลยใช่ไหมถึงจะพอใจ…
…หยางหย่วนจงเป็นลูกชายพ่อ แล้วหนูไม่ใช่ลูกสาวพ่อเหรอคะ นอกจากเวลาต้องการเงิน เวลาอื่นเคยคิดถึงหนูบ้างไหม”
พอพูดจบ หยางหว่านซิ่วก็วิ่งไปข้างนอกเช่นกัน
ตอนนี้ตรงทางเดินนอกห้องผ่าตัดเงียบสนิท
หมอตำแหน่งเล็กๆ และพวกพยาบาลทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ถอนหายใจ
ทุกบ้านล้วนมีปัญหาที่จัดการยาก หัวหน้าแผนกก็หลีกเลี่ยงไม่ได้เช่นกัน…
หมอตำแหน่งเล็กๆ มองพ่อของหยางหย่วนจง “ขออนุญาตถามครับ ใครจะเป็นคนเซ็นชื่อ ถ้าไม่เซ็นก็ผ่าตัดไม่ได้ อาการของผู้ป่วยตอนนี้อาจเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ รีบเซ็นเถอะครับ”
แม้แต่พยาบาลห้องฉุกเฉินที่เห็นเหตุการณ์นี้ก็เดินเข้ามาแล้วเช่นกัน เป็นเพราะมีหวังโส้วอยู่ ญาติผู้ป่วยจึงทำทุกอย่างได้ง่ายมาก ยังไม่ทำเรื่องแบ่งชำระเงินก็ใช้ทางลัดเดินเข้ามาแล้ว แต่ตอนนี้…
“สวัสดีค่ะ ญาติผู้ป่วยต้องชำระงินมัดจำก่อนนะคะ จะแบ่งชำระ หรือชำระทันทีคะ”
พ่อตาหยางถลึงตา “ผมคือพ่อของหวังโส้ว”
พยายาลยิ้มตอบ “ขอโทษนะคะ แต่ต่อให้ท่านเป็นหัวหน้าแผนกหวัง ท่านก็ต้องทำเรื่องจ่ายเงินก่อนค่ะ!”
หมอก็บอกเช่นกัน “ถ้าไม่เซ็นชื่อ พวกเราก็จะเตรียมเย็บปิดหน้าท้องแล้วนะครับ”
ประโยคนี้ทำให้พ่อตาหยางงงเป็นไก่ตาแตก
เขาโมโหจนกระทืบเท้า!
แม่ยายที่อยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไ
