่างหาก
หยางหว่านซิ่วฟังออกว่าหวังโส้วโกรธแล้ว เธอจึงไม่พูดอีกยอดวิถีแห่งปีศาจ
แต่พ่อแม่ของเธอโทรศัพท์มาขอร้อง บอกว่าเจ้าหนี้มาถึงประตูบ้านแล้ว ถ้าไม่ให้เงินจะทำร้ายร่างกาย เธอเองก็ไม่มีทางเลือกแล้วเหมือนกัน
“ที่รักคะ…ช่วยเขาอีกสักครั้งเถอะนะคะ เจ้าหนี้มาถึงประตูบ้านแล้ว พ่อแม่ฉันร้องไห้แล้วค่ะ ช่วยเขาหน่อยนะคะ!”
หวังโส้วแสยะยิ้ม เธอใช้ลูกไม้นี้กี่รอบแล้วล่ะ
“ที่รักครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่ช่วยนะ แต่ช่วยไม่ไหว เขาติดเงินค่าโครงการก่อสร้างหรือเปล่า คุณเองก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ เขาติดเงินพนัน! ผมหวังโส้วต่อให้เก่งขนาดไหนก็ช่วยผีพนันไม่ได้หรอก…
…แล้วอีกอย่าง เรื่องนี้ก็ไม่ต้องพูดแล้ว ต่อไปนี้น้องชายคุณห้ามเข้าบ้านพวกเรา ถ้าคุณให้เงินหรือของในบ้านเรากับเขาอีก พวกเราก็หย่ากันเถอะ!…
…แล้วก็ไม่ต้องโทรหาลูกชายนะ คุณลองถามสิว่ามีแม่ที่ไหนทำตัวแบบนี้บ้าง น้องชายคุณอายุตั้งเท่าไรแล้ว สี่สิบกว่าปีแล้ว ครอบครัวเรายังต้องใช้ชีวิตกันอยู่นะ คุณไม่เห็นเหรอว่าช่วงไม่กี่ปีมานี้ผมหาเงินได้เท่าไร แล้วเอาไปใช้ที่ไหนหมดแล้ว คุณก็รู้อยู่แก่ใจไม่ได้เหรอ”
แค่ประโยคนี้ก็ทำให้หยางหว่านซิ่วนิ่งอึ้งไปแล้ว
พอหวังโส้วพูดจบก็ไม่มีอารมณ์ดูคลิปผ่าตัดต่อแล้ว เขาเข้าไปพักผ่อนในห้องลูกชายที่อยู่ข้างๆ คนเดียว
……
……
เขาไม่พูดอะไรเลยทั้งคืน เช้าตรู่วันต่อมา หวังโส้วตื่นนอนเแล้วไปทำงาน ไม่ได้รับประทานอาหารด้วย
ส่วนหยางหว่านซิ่วก็รับโท
