บทที่ 553 ควบคุมตัว
ข้าพูดขนาดนี้แล้ว เจ้ายังจะมาไม้นี้อีกเนี่ยนะ?!
เฉียนซินอับอายจนชักจะโมโห รู้สึกเหมือนตนเองถูกปั่นหัวเล่น
เย่อวี๋หรานตวัดสายตามอง ข้าตั้งใจปั่นหัวเจ้า แล้วจะทำไม?
เฉียนซินเดือดดาล เขาขึงตาจนแทบฉีก “หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์”
เขาพ่นฉายานั้นออกมาอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
เพียะ!
เย่อวี๋หรานตวัดมือข้างหนึ่งตบฉาด กล่าวอย่างเย่อหยิ่งว่า “เจ้ามีสิทธิ์เรียกหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ด้วยเรอะ? มารยาทของเจ้าไปไหนหมด? พ่อเจ้าไม่ได้สอนเลยเรอะว่าควรพูดจาอย่างไรกับผู้อาวุโส?”
เฉียนซินถูกฝ่ามือนั้นตบจนใบหน้าบวมเป่ง
ความโมโหเดือดดาลกลายเป็นความเคียดแค้น เขามองเย่อวี๋หรานตาขวาง “ข้าไม่สนใจหรอกว่าเป็นเรือนของใคร ตัดสัมพันธ์อะไร นี่คือเรือนสกุลจู แม่ข้าตายอยู่ในเรือนสกุลจู พวกเจ้าอย่าคิดว่าจะรอดตัวไปได้แม้แต่คนเดียว!”
“ท่านไม่คิดจะให้สูตร ก็ได้ งั้นก็ค่อยไปคุยกันในคุกเถอะ”
เฉียนซินกล่าวจบก็ลุกขึ้น เดินไปดึงแขนเหล่าเฉียนผู้เป็นบิดา “กลับ”
“หา กลับอะไรกัน? แต่…ยังไม่ได้สูตรเลยนะ” เหล่าเฉียนถูกลากเดินจากไป
ทุ่มเทมาครึ่งค่อนวันแล้ว แต่ไม่ได้อะไรมาสักอย่าง จะกลับไปทั้งอย่างนี้เนี่ยนะ?
เหล่าเฉียนไหนเลยจะทำใจไปได้ เขาหันกลับไปมองเย่อวี๋หราน
เขาปรามาสว่า “หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างเจ้าเกินไปจริง ๆ เพื่อสูตรอาหารสูตรเดียวก็ไม่สนใจชีวิตของคนทั้งครอบครัวแล้ว? นี่มันบ้าชัด ๆ…”
คาดว่าแม้แต่เขาเองก็คิดไม่ถึงว่าถึงขั้
