บทที่ 544 ลูกชายผมเก่งขนาดนี้เชียวเหรอ
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลจิ้นหยางกับหยางจื้อหมิงรีบร้อนมาที่แผนกฉุกเฉิน
ตอนนี้เฉินชางกับจี้ชวีเดินออกจากห้อง ICU มาด้วยกันพอดี
หยางจื้อหมิงรีบบอกว่า “ท่านนี้คือเฉินชาง หมอเฉินที่ผมเคยเล่าให้คุณฟังครับ!”
“หมอเฉิน ท่านนี้คือผู้อำนวยการของพวกเราครับ”
เฉินชางพยักหน้าแล้วเป็นฝ่ายจับมือทักทายก่อน “สวัสดีครับ”
หลิวก่วงเจิ้นยิ้ม “สวัสดีครับหมอเฉิน ผมชื่อหลิวก่วงเจิ้น เป็นเกียรติที่ได้รู้จักครับ!”
หลิวก่วงเจิ้นเองก็ไว้หน้ามากเช่นกัน เขาที่อายุสี่สิบเจ็ดปีนี้ยังคงอยู่ในช่วงก้าวหน้าในอาชีพการงาน ย่อมหวังว่าจะบริหารโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลจิ้นหยางให้ดีอยู่แล้ว
หลิวก่วงเจิ้นรูปร่างอ้วนท้วน บนใบหน้าอมยิ้มอยู่เสมอ ดูเข้ากับคนง่ายมาก
“ผมได้ยินเรื่องวันนี้แล้ว ขอบคุณหมอเฉินมากจริงๆ ครับที่ช่วยแก้สถานการณ์ให้ ไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดเรื่องกับผู้ป่วยแล้วจริงๆ”
เฉินชางรีบโบกมือ “ผมต่างหากที่ควรขอบคุณที่โรงพยาบาลของพวกคุณให้โอกาสนี้กับผม”
หลิวก่วงเจิ้นยิ้มบางๆ ถอนหายใจแล้วบอกว่า “หมอเฉิน ผมขอพูดตรงๆ นะครับ โรงพยาบาลท้องถิ่นของพวกเรามีข้อจำกัดมากเกินไป มีอาการป่วยซับซ้อนรับมือยากมากมาย โดยเฉพาะผู้ป่วยอาการโคม่า ถ้าไม่ได้รับการรักษาที่มีประสิทธิภาพ ผู้ป่วยก็จะอยู่ในอันตรายเกินไปครับ…
…ผมในฐานะผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็มีความกดดันมากเหมือนกัน คนที่มีความสามารถก็ไม
