ลประชาชนแห่งมณฑลจิ้นหยาง อาจเป็นทำเลทองที่เหมาะสมที่สุดสำหรับให้ตนตีมอนสเตอร์และเติบโต!
ตอนนี้เอง หลิวก่วงเจิ้นก็เริ่มใช้ทั้งเหตุผลและความรู้สึกเพื่อหงายการ์ดพัฒนาบ้านเกิดสู้กับเฉินชางแล้ว!
หลังจากเฉินชางครุ่นคริดสักพัก ก็ตอบว่า “ก็ได้อยู่หรอกครับ แต่ปัญหาก็คือเวลากับอาการป่วยชนิดต่างๆ พวกเราต้องปรึกษากันอีกนิดหน่อยครับ”
หลิวก่วงเจิ้นได้ยินประโยคนี้แล้วอึ้งทันที จากนั้นก็เผยสีหน้าปลาบปลื้มยินดี!
แม้แต่หยางจื้อหมิงกับจี้ชวีที่อยู่ข้างๆ ก็ยังยินดีจากใจ!
หยางจื้อหมิงไม่อยากปรนนิบัติคนใหญ่คนโตอย่างหวังโส้วแล้วจริงๆ มาครั้งหนึ่งก็ทำตัวเหมือนบรรพบุรุษ ต้องเลี้ยงรับรองอย่างดีทั้งอาหารและเครื่องดื่ม เปลืองภาษีประชาชน อีกทั้งตอนจะไปยังเอาเงินไปอีกกอง โลภเกินไปแล้ว!
……
……
เฉินชางกับพวกหยางจื้อหมิงกำลังปรึกษาหารือขั้นต้นกันอยู่ในห้องทำงาน แต่เสิ่นซิวหยวนกับพยาบาลกลับตะลึงค้างอยู่ตรงนั้น!
พยาบาลกล่าวยังตื่นเต้นว่า “สุดยอด! วันนี้ฉันโชคดีเกินไปหรือเปล่า เมื่อกี้ฉันยังบอกอยู่เลยว่าถ้าศาสตราจารย์เฉินหนุ่มน้อยคนนี้มาทำงานที่โรงพยาบาลเราก็คงดี นึกไม่ถึงว่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลจะเชิญเขามาด้วยตัวเอง!”
พยาบาลอีกคนมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง เพียงแต่พยักหน้าด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน “เธอโชคดีอะไรกัน เขาอาจจะเป็นเขยเต่าทองคำ[1]ของฉันก็ได้นะ…”
“หมอเสิ่น รีบอาบน้ำนอนไวๆ เถอะค่ะ…ตั้งแต่นี้ไป ตำแหน่งรองสุดหล่อแห่งแผนกฉ
