บทที่ 543 เป็นผู้หญิง ตื้นเขินแบบนี้ดีแล้ว!
หวังโส้วแปลกใจมาก ทำไมผ่านไปนานขนาดนี้แล้วหยางจื้อหมิงยังไม่โทรมาหาฉันอีก
อย่าบอกนะว่าอีกฝ่ายไม่ผ่าตัดแล้ว
หวังโส้วอยากถามดูสักหน่อย แต่ก็รู้สึกละอายใจ เพราะถึงยังไง…ก็ไม่มีใครเป็นฝ่ายถามเรื่องการผ่าตัดก่อนอยู่แล้ว!
ทำแบบนั้นไม่สอดคล้องกับสไตล์อันสูงส่งเย็นชาของเขา
ถ้าไม่ผ่าตัดแล้ว โทรกลับมาบอกตนหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องผิด
ตอนนี้ไม่บอกอะไรตนสักอย่าง ย่อมทำให้หวังโส้วอึดอัดอยู่แล้ว
เขากำลังคิดว่าถ้ามีผ่าตัดครั้งต่อไปแล้วเรียกให้เขาไปอีก เขาก็ไม่ไปแล้ว!
ตอนนี้เอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นแล้ว พอหวังโส้วเห็นว่าเป็นหยางจื้อหมิงจากเมืองจิ้นหยาง เขาก็ชะงักครู่หนึ่ง แล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ ยังไม่รับสาย
ผ่านไปประมาณครึ่งนาที เขาถึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฮัลโหล”
เนื่องจากการผ่าตัดเมื่อครู่นี้ หยางจื้อหมิงจึงไม่มีเวลาโทรศัพท์หาหวังโส้วเลย เกือบลืมไปแล้วเหมือนกันว่าต้องโทรมา
หลังจากเฉินชางกำชับข้อควรระวังหลังจากผ่าตัดให้ผู้ป่วยแล้ว เขาถึงนึกได้แล้วโทรมา
พอได้ยินว่าหวังโส้วยังคงวางมาดเย่อหยิ่ง หยางจื้อหมิงก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แต่ก็ยังพูดอย่างเป็นมิตร “หัวหน้าแผนกหวัง สวัสดีครับ ขออภัยด้วยครับ ขออภัยจริงๆ อาการของผู้ป่วยวิกฤตมาก จำเป็นต้องผ่าตัดด่วน เมื่อกี้พวกเราเพิ่งผ่าตัดเสร็จครับ”
หวังโส้วอึ้งทันที ผ่าตัด? เสร็จแล้ว?
“ใช่การผ่าตั
