งเหรอ
เป็นไปไม่ได้!
พวกเขาพูดมั่วซั่วแน่นอน สงสัยเข้าใจผิดคิดว่าอาการบาดเจ็บอย่างอื่นเป็นเส้นเลือดบริเวณรอบตับเสียหาย
พอนึกถึงตรงนี้ หวังโส้วก็ส่ายหน้า หมอแบบนั้นวันๆ เอาแต่วางมาดใหญ่โตตบตาผู้คน ฝีมือฉาบฉวยเกินไปแล้ว
เพียงแต่ว่า…เขายังรู้สึกคันยุบยิบในใจเล็กน้อย อยากดูการผ่าตัดเคสนี้มาก
พอคิดได้ เขาก็ยังเป็นฝ่ายโทรศัพท์หาหยางจื้อหมิงก่อน น้ำเสียงสุภาพขึ้นเล็กน้อย “หัวหน้าหยาง วิดีโอการผ่าตัดเคสเมื่อกี้นี้ยังอยู่หรือเปล่าครับ ช่วยส่งให้ผมสักฉบับหนึ่ง”
ใช่แล้ว เขารู้สึกว่าถ้าตัวเองเรียกอีกฝ่ายว่าหัวหน้าหยาง ก็ถือว่าให้เกียรติหยางจื้อหมิงแล้ว
หยางจื้อหมิงอึ้งทันที ตอบว่า “เอ่อ…ไม่ใช่ว่าผมไม่ให้นะครับ หัวหน้าแผนกหวัง การผ่าตัดเคสนี้พวกเราไม่ได้ผ่าตัดกันเอง ผมต้องไปถามศาสตราจารย์เฉินก่อน”
พอวางหูโทรศัพท์ หวังโส้วก็ตะลึงค้าง!
นี่หยางจื้อหมิงไม่ให้ฉันเหรอ!
ก็แค่เคยผ่าตัดเคสหนึ่งเองไม่ใช่เหรอ
ว่าแต่…ใครคือศาสตราจารย์เฉิน
ทำไมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน…
ไม่สนใจแล้ว ครั้งหน้าถ้าจะเชิญให้ฉันไปผ่าตัด ก็เลิกคิดไปได้เลยว่าจะง่ายเหมือนเมื่อก่อน!
ส่วนหยางจื้อหมิงก็แสยะยิ้ม ทำตัวเจ๋งต่อไปเถอะ! คลิปผ่าตัดงั้นเหรอ เลิกคิดไปได้เลย!
ทุกครั้งที่ผ่าตัดคุณไม่ยอมให้พวกเราเปิดกล้อง ทั้งยังขี้งก กังวลว่าพวกเราจะเรียนรู้เทคนิคของคุณ
คุณดูอย่างเฉินชางสิ เป็นฝ่ายปรับแสงไฟให้เอง แล้วให้พวกเราเปิดกล้อง…นี่แหละคือค
