้แล้ว แต่ถ้าปล่อยให้เวลาผ่านไปนานเกินไปก็พูดยากแล้ว ครับ! ใช่ครับๆ”
“คุณพอจะมีเวลาหรือเปล่าครับ พยายามมาให้เร็วที่สุด…”
“ตกลงครับ งั้นเดี๋ยวผมคุยกับญาติผู้ป่วยก่อน!”
หยางจื้อหมิงวางโทรศัพท์แล้วแอบด่าในใจ ทุกครั้งที่ศาสตราจารย์หวังคนนี้มามีค่าใช้จ่ายแพงมาก ทั้งยังทำตัวเย่อหยิ่งอวดดี คำพูดคำจาดูถูกพวกหัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลท้องถิ่น มักวางมาดสูงส่ง ทำให้หยางจื้อหมิงเองก็ไม่ค่อยชอบเหมือนกัน
แต่ในเมื่อจะขอร้องให้เขาช่วยก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ในภาพจำของหยางจื้อหมิง มีแค่เขากับศาสตราจารย์เฉียนเลี่ยงที่ทำการผ่าตัดประเภทนี้ได้ค่อนข้างดี
แต่เฉียนเลี่ยงตำแหน่งใหญ่เกินไป หยางจื้อหมิงอาจจะเชิญมาไม่สำเร็จ
พอวางโทรศัพท์ หยางจื้อหมิงก็สูดหายใจลึกแล้วเดินมาข้างๆ ญาติผู้ป่วย
“พี่ครับ คืออย่างนี้นะ ผมติดต่อศาสตราจารย์หวัง หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลตงต้าสาขาสองแล้ว ในมณฑลของเรา มีแค่เขาที่ทำการผ่าตัดประเภทนี้ได้ค่อนข้างดีครับ…
…พูดไปก็ละอายใจนะครับ ถ้าผมผ่าตัดเคสนี้ มีโอกาสสำเร็จไม่ถึง 5% ด้วยซ้ำ ถ้าให้ศาสตราจารย์หวังผ่าตัดจะเพิ่มโอกาสสำเร็จถึง 20% แต่…ศาสตราจารย์หวังบอกว่าการผ่าตัดเคสนี้มีความเสี่ยงมากเกินไป แถมมีระ
