่ต้นจนจบ ทั้งยังรายงานได้เป็นมืออาชีพ จริงจังและน่าเชื่อถือกว่าตนเสียอีก
พยาบาลที่อยู่ข้างๆ ถามเสียงเบาว่า “หมอเสิ่น เอ่อ…สุดหล่อคนเมื่อกี้คงจะเป็นหมอมั้งคะ!”
เสิ่นซิวหย่วนใช้กรรไกรตัดเสื้อของผู้ป่วยออก ตรวจดูบาดแผลพร้อมพยักหน้าขานรับ “คงจะใช่!”
พยาบาลโล่งใจ “แต่…ตอนที่เขารายงานอาการป่วยเมื่อกี้นี้ ดูมีออร่าสุดๆ ฉันนี่ตกใจเลยค่ะ ถ้าไม่รู้คงนึกว่าหัวหน้าแผนกมาเอง!”
เสิ่นซิวหย่วนอึ้งทันที ไม่ต้องพูดถึงเลย เหมือนจริงๆ!
เฉินชางทำการรักษาฉุกเฉินมาเป็นเวลานาน เผชิญกับสถานการณ์พิเศษอยู่บ่อยๆ บางครั้งพูดจากับแพทย์ในแผนกได้เด็ดขาดรวดเร็วมาก ให้ความรู้สึกเหมือนไม่มีอะไรต้องกังขา จึงทำให้พยาบาลที่ได้ยินอึ้งนิดหน่อย
เฉินชางที่อยู่ด้านนอกพาภรรยาของเหล่าเฮ่อไปทำเรื่องรักษา จากนั้นก็รอด้วยความอดทนและกระวนกระวาย
เมื่อเห็นเธอค่อนข้างวิตกกังวลจนเกือบสติหลุด เฉินชางก็เริ่มปลอบใจ
เป็นครั้งแรกที่เขานั่งอยู่ตรงนี้ด้วยฐานะญาติผู้ปป่วย เฉินชางบอกตามตรงว่าไม่มีความรู้สึกปลอดภัย!
ไม่แปลกใจที่ญาติผู้ป่วยทุกคนพากันกระวนกระวายใจ
แต่การที่ญาติผู้ป่วยวิตกกังวล ก็เพราะเป็นห่วงว่าสถานการณ์ของผู้ป่วยเป็นอย่างไรกันแน่
สิ่งที่เฉิน
