เฉินชางจัลแขนตัวเองเลย
ฉินเยว่รีบหยิบช็อกโกแลตออกมาหนึ่งชิ้น “ไม่ร้องนะ ไม่ร้องครับ น้าจะให้หนูกินอันนี้”
เฉินเยี่ยนนีก็บอกเช่น “คุณอาเป็นหมอ เดี๋ยวก็หายปวดแล้ว ไม่ดื้อนะ”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแรงดึงดูดของช็อกโกแลตหรือเพราะกลัวหมอ เด็กหยุดร้องไห้แล้วจริงๆ
ตอนที่เบี่ยงเบนความสนใจเด็กได้ เฉินชางก็ฉวยโอกาสหงายแขนแล้วดึงข้อศอกก่อน!
จากนั้นใช้นิ้วหัวแม่มือกดตรงหัวเล็กๆ ของกระดูกเรเดียสหน้าข้อศอกอย่างชำนาญ จัดกระดูกข้อต่อศอกให้เข้าที่!
มีเสียงกร๊อบดังขึ้นทันที!
ตอนนี้เด็กน้อยไม่ร้องไห้แล้ว
เฉินชางนำปลอกหมอนผืนหนึ่งในบ้านมาดามแขนให้เด็ก
ตอนนี้เอง พ่อแม่ของเฉินเยี่ยนนีรีบวิ่งเข้ามา พอเห็นว่าเด็กไม่ร้องไห้แล้ว พวกเขาถึงได้โล่งใจ
แต่เฉินชางกลับบอกว่า “กระดูกของเด็กยังไม่เจริญเติบโตเต็มที่ ต่อไปเวลาจูงเด็กก็อย่าออกแรงเยอะนะครับ ไม่อย่างนั้นจะทำให้กลายเป็นข้อเคลื่อนซ้ำซากได้ง่าย แล้วถ้าเกิดข้อเคลื่อนเป็นเวลานานก็ทำใหเกิดภาวะแทรกซ้อนมากมาย ไม่เป็นผลดีต่อการเจริญเติบโตของกระดูกเด็ก ต่อไปก็ระวังหน่อยนะครับ”
เฉินเยี่ยนนีที่กำลังเครียดพยักหน้าซ้ำๆ “ขอบคุณค่ะหมอเฉิน!”
พ่อแม่เฉินเยี่ยนนีงที่ยืนอยู่ข้างหลังก็พยักหน้าเช่นกัน “ได้สิ ได้ๆ เสี่ยวเฉิน เธอนี่ยอดเยี่ยมจริง ประเดี๋ยวเดียวก็รักษาหายแล้ว”
เฉินชางส่ายหน้า “กลับไปดามกระดูกสักหนึ่งสัปดาห์นะครับ อย่าขยับมั่วซั่ว ถึงยังไงเส้นเอ็นก็ถูกดึงจนบาดเจ็บ ถ้าระ
