รนะคะ ไม่เป็นไร!”
จากนั้นก็ใช้มือลูบคลำมือของผู้ป่วยสูงอายุ ช่วยนวดให้เขา
เฉินชางอึ้งทันที เห็นได้ชัดว่าญาติผู้ป่วยตีความอาการของผู้ป่วยสูงอายุคนนี้ว่าเป็นความเครียดและกระสับกระส่าย
เฉินชางเลิกผ้าห่มขึ้นมาดู ปัสสาวะไม่เปียก ยังสะอาดอยู่ แต่ตรงท้องน้อยพองขึ้นมาอย่างชัดเจน
เฉินชางแทบประสาทกิน ให้น้ำเกลือไปเยอะขนาดนี้ แต่ไม่มีน้ำปัสสาวะออกมาเลย ไม่กระสับกระส่ายก็แปลกแล้ว!
เฉินชางรีบบอกว่า “ผู้ป่วยต้องใส่สายสวน ตอนนี้เกิดภาวะปัสสาวะคั่งรุนแรงแล้ว กระเพาะปัสสาวะนูนขึ้นมาชัดเจน เขาก็เลยกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงแบบนี้!…
…แล้วก็! พวกคุณเห็นแก่ความรู้สึกของผู้ป่วย เรื่องนี้พวกเราเข้าใจได้!…
…แต่มีความจริงบางอย่างที่พวกคุณต้องทำความเข้าใจนะครับ ไม่มีการรักษาแผนไหนที่ผู้ป่วยไม่เจ็บปวด พวกเราไม่อาจปล่อยให้ผู้ป่วยรู้สึกทรมานหนักกว่าเดิมแค่เพราะทนความเจ็บปวดเล็กน้อยนี้ไม่ไหว…
…ยิ่งถ้าความเจ็บปวดมหาศาลนั้นเป็นสิ่งที่พวกเรารับรู้ได้ล่วงหน้า”
หลังจากอธิบายไปรอบหนึ่ง ในที่สุดก็ยอมให้ใส่สายสวนปัสสาวะแล้ว
แต่…ตอนที่เล่อเล่อเตรียมใส่สายสวนปัสสาวะ หญิงชราก็เกิดเปลี่ยนใจไม่ยอมอีก!
“มีพยาบาลผู้ชายหรือเปล่า”
เฉินชางกับเหยาจื้อเหวินงงไปชั่วขณะ แม้แต่เล่อเล่อก็อึ้งเช่นกัน
แม่งเอ๊ย ผู้ป่วยสูงอายุคนนี้ไม่มีสติสัมปชัญญะแล้ว คุณยังมาถามอีกเหรอว่ามีพยาบาลผู้ชายหรือเปล่า
เฉินชางถอนหายใจ “เล่อเล่อ ผมทำเอง”
เขาใส่สาย
