านะอาจารย์ ผมก็หวังว่านักเรียนจะเรียนรู้อะไรได้บ้าง”
เก่อฮว๋ายอึ้งเล็กน้อย เขาเบิกตากว้างทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ!
ผมบอกเมื่อไหร่กัน
ผมไม่ได้บอกเลยสักคำ
พวกคุณตำหนิผมชัดๆ
อาจารย์ คุณเจ้าเล่ห์เกินไปแล้วมั้ง
ตอนนี้เขาเข้าใจกระจ่างแล้ว มิน่าล่ะ อาจารย์ถึงลากเขามาด้วย ที่แท้ก็พามานอนรับกระสุนกับเป็นแพะรับบาปนี่เอง!
เป็นคุณเองแท้ๆ ที่อยากเรียนรู้การผ่าตัดจากเฉินชาง แต่คุณก็ไม่อยากอับอาย คุณกลัวว่าพูดออกไปแล้วจะเสียหน้า ถึงได้พาผมมาด้วย
ผมก็เป็นแค่ข้ออ้างของคุณ…
พอคิดได้แบบนี้ เก่อฮว๋ายก็เข้าใจทั้งหมดทันที!
ในใจเหมือนกระจกที่ส่องทุกอย่างได้กระจ่างชัดเจน
แต่…กลับพูดออกไปไม่ได้
รู้สึกได้รับความไม่เป็นธรรมมาก…
หวังข่ายอันกับจางเหวินฟู่ที่อยู่ข้างๆ ก็มองเก่อฮว๋ายด้วยความอิจฉา “หมอเก่อ อิจฉาจริงๆ ที่คุณมีอาจารย์ดีแบบนี้!”
“ใช่แล้ว! พอมีการผ่าตัดดีๆ ก็พาคุณมาดูด้วย!”
เก่อฮว๋ายแทบร้องไห้แล้ว การยิ้มด้วยความรู้สึกไม่เป็นธรรม ดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้ไปอีก!
“ใช่ครับ อาจารย์ดีกับผมมาก…”
ซย่าเกาเฟิงหัวเราะลั่น “ที่ไหนกันล่ะ เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว!”
