บทที่ 527 เขามาได้ยังไง
เก่อฮว๋ายยืนนิ่งอยู่กับที่ ทำอะไรไม่ถูกแล้ว!
อย่างไรเสีย ตัวเองก็เป็นคนที่ค้นพบความลับของอาจารย์ว่าเป็นฝ่ายส่งตัวคนไข้ไปให้เฉินชาง เรื่องนี้ถ้าเขาพูดออกไป จะทำให้อาจารย์เสียหน้าขนาดไหนกัน!
พอได้ยินอาจารย์ซย่าเรียก เก่อฮว๋ายก็หันตัวมาทันที แล้วรับประกันว่า
“อาจารย์วางใจได้ครับ เรื่องวันนี้มีแค่ผมกับฟ้าดินที่รู้ จะไม่บอกคนอื่นแน่นอนครับ!” เก่อฮว๋ายกล่าวคำสาบาน
แต่ซย่าเกาเฟิงได้ยินแล้วก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “เจ้าเด็กนี่ ในหัวคิดแต่เรื่องอะไรอยู่ได้ คิดเรื่องที่เป็นการเป็นงานบ้างได้ไหม”
เก่อฮว๋ายงงอีกแล้ว อย่าบอกนะว่าไม่ใช่
ซย่าเกาเฟิงลุกขึ้น ถอดชุดกาวน์ออก แล้วบอกเก่อฮว๋ายว่า “คุณไปเตรียมตัว ผมจะไปโรงพยาบาลอันดับสอง ผมจะไปช่วยเสี่ยวเฉินสักหน่อย คุณคอยดูนะ ตั้งใจเรียนรู้ให้ดี ผมพูดจริงๆ นะ โอกาสแบบนี้หายากมาก”
พอพูดจบ ซย่าเกาเฟิงถือชุดกาวน์เดินไปที่ห้องทำงานหัวหน้าแผนก ส่วนเก่อฮว๋ายก็เหม่อลอยนิดหน่อย
หลังจากผ่านไปนาน เขาถึงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ตัวเองเข้าใจอาจารย์ผิดไปแล้ว ที่แท้อาจารย์ก็คำนึงถึงเขาเสมอ!
พอคิดได้แบบนี้ เก่อฮว๋ายก็ส่ายหน้า ตัวเองเอาใจคนต่ำต้อยไปวัดท้องวิญญูชน[1]
ระดับต่างกันจริงๆ!
เขารีบลุกขึ้น ไปเก็บของและเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็ตามอาจารย์ออกไป
เขาคิดในใจเงียบๆ ว่า อาจารย์ครับ ผมจะพยายามตั้งใจ ไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวังแน่นอน!
……
……
พอ
