ถานลี่กั๋วที่อยู่ตรงข้ามแล้วกล่าวยิ้มๆ “เห็นหรือยัง โรงพยาบาลอันดับสองของพวกเราก็มีทีมกู้ชีพแล้วเหมือนกัน!”
ถานลี่กั๋วกล่าวอย่างสนใจมาก “เหล่าฉิน คุณหมายความว่าควรจะให้สวัสดิการกับแพทย์เหล่านั้นสักหน่อยใช่ไหมครับ ถึงยังไงก็เป็นภารกิจหนึ่ง ทั้งยากทั้งเหนื่อย ทั้งยังต้องรับผิดชอบงานประจำวันอีก โดยเฉพาะเสี่ยวเฉินที่เป็นหัวหน้าทีม”
ฉินเสี้ยวยวนชะงักแล้ว…ช่วงนี้เขาสังเกตว่าเลขาถานยิ่งนับวันก็ยิ่งดีขึ้น!
พูดจาเป็น วางตัวเป็น หน้าตาก็…งั้นๆ แต่เข้าใจผมดีมาก!
ผมเพิ่งพูดไปได้ครึ่งประโยค คุณก็เดาออกแล้วว่าผมจะพูดอะไรต่อ
พอนึกถึงตรงนี้ ฉินเสี้ยวยวนก็ลังเลนิดหน่อย “เหล่าถาน แบบนี้ไม่ค่อยเหมาะสม ถึงยังไงพวกเราก็ให้เงินสนับสนุนไปแล้ว”
ถานลี่กั๋วตบโต๊ะ “เหล่าฉิน คุณทำแบบนี้ไม่ถูกนะครับ อย่าทำให้พวกเขาผิดหวังสิ คุณควรทำให้พวกเขารู้ว่าข้างหลังพวกเขายังมีโรงพยาบาล โดยเฉพาะเสี่ยวเฉิน ผมแนะนำให้เพิ่มสวัสดิการของตำแหน่งรอง!”
พอได้ยินประโยคนี้ ฉินเสี้ยวยวนก็ตกใจไม่เบา
สวัสดิการของตำแหน่งรอง…
นี่คือตัวเงินจริงๆ ยกตัวอย่าง โรงพยาบาลดำเนินการตามตัวเลข ตัวเลขของตำแหน่งรองหากเทียบกับแพทย์เจ้าของไข้ถือว่าสูงกว่าเยอะมาก ตอนนี้เฉินชางอยู่แผนกฉุกเฉินได้รับสวัสดิการของสวัสดิการแพทย์ประจำบ้าน พอพูดว่าสวัสดิการของตำแหน่งรอง ก็เท่ากับกระโดดข้ามแพทย์เจ้าของไข้ไปเลย
ฉินเสี้ยวยวนถามหน้านิ่ง “เสี่ยวเฉิน…ยังอายุน้อย ข้าง
