วนขึ้นปริแตกมาที่โรงพยาบาลและช่วยชีวิตสำเร็จ!”
“อย่าว่าแต่โรงพยาบาลอันดับสองเลย ผมมาอยู่ที่ตงหยางนานขนาดนี้ ก็เห็นเป็นครั้งแรกเหมือนกันครับ”
“ใช่แล้ว โรงพยาบาลอันดับสองของเรามีพวกคุณแล้ว ทีมกู้ชีพฉุกเฉินก็ถือว่าตั้งขึ้นมาแล้วเช่นกัน ใครยังจะมาว่าโรงพยาบาลอันดับสองของเราไม่มีทีมกู้ชีพได้อีก”
ทุกคนพากันกล่าวชมไม่หยุดปาก หัวหน้าพยาบาลหลี่อิงอยู่ข้างๆ หยอกว่า
“หมอเฉิน เก่งมากค่ะ กล้าผ่าตัดตั้งแต่ตอนอยู่บนรถพยาบาล ฉันคิดว่าหลังจากนี้ แค่คุณออกไปข้างนอกพร้อมกับมีดผ่าตัด ทุกอย่างก็เรียบร้อยแล้ว!”
วิสัญญีแพทย์หลิวเจี้ยนได้ยินแล้วหัวเราะทันที “แค่มีดผ่าตัดไม่พอหรอก ต้องพาผมไปด้วยสิ!”
ทุกคนได้ยินมุกนี้แล้วหัวเราะลั่นทันที
การกู้ชีพสำเร็จ ทุกคนต่างก็อารมณ์ดี
เฉินชางยิ้ม “โชคดีที่มีทุกคนช่วยครับ ถ้าไม่มีทุกคน ผมก็ช่วยชีวิตผู้ป่วยไม่ไหวเหมือนกัน!”
ทุกคนได้ยินแบบนี้แล้วก็ชื่นใจอยู่ดี
อย่างไรเสีย วงการแพทย์มีหลักการบุกเดี่ยวพันลี้เสียที่ไหนกัน มีความสำเร็จไหนบ้างที่เบื้องหลังไร้ความร่วมมือจากทีม เมื่อได้ยินเฉินชางพูดแบบนี้ ในใจทุกคนก็ได้รับการปลอบประโลมแล้ว
คนเราก็เป็นแบบนี้ แค่ประโยคที่น่าฟังไม่กี่ประโยคก็ทำให้คนเบิกบานใจแล้ว ไม่ได้เรียกร้องให้คุณมอบอะไรให้
พวกเขายังไม่ทันออกมา ข่าวการผ่าตัดสำเร็จก็ไปถึงหูของพวกหลี่เป่าซานแล้ว
เมื่อครู่ตอนก่อนผ่าตัด หลี่เป่าซานรู้ว่าเหอทงมาด้วย รออยู่ที่ห้องผ่าต
