บทที่ 523 มีอาจารย์ไว้ทำอะไร
ผู้ป่วยที่มีโอกาสรอดเพียงหนึ่งในสิบแบบนี้ ยังยื้อชีวิตมาถึงในห้องผ่าตัดได้
นี่ก็นับว่าประสบความสำเร็จแล้ว!
ไม่เลวเลย!
เฉินชางนำผู้ป่วยที่มีอาการปริแตกตรงจุดเริ่มต้นของเอออร์ตาส่วนขึ้นกลับมาถึงโรงพยาบาลได้อย่างมีสัญญาณชีพมั่นคง แบบนี้ต้องใช้ความสามารถมหาศาลขนาดไหนกัน
ใครบ้างที่ทำแบบนี้ได้
ยังไม่ต้องพูดถึงพวกเขาว่ากล้าผ่าตัดบนรถพยาบาลหรือเปล่า
เขาตัดสินตำแหน่งที่มีเลือดออกทั้งที่มีผิวหนังกั้นอยู่ได้แม่นยำขนาดนี้ได้ยังไง
ใครจะตัดสินตำแหน่งเลือดออกได้แม่นยำขนาดนี้ ทั้งยังตอบสนองได้รวดเร็วมากด้วย
เถามี่กับซย่าเกาเฟิงต่างก็ถามใจตัวเองว่าพวกเขาทำได้หรือเปล่า!
แต่เฉินชางทำได้แล้ว
เขานำหวังเชียน หมอแผนกศัลยกรรมหัวใจคนหนึ่งที่ประสบการณ์แทบเป็นศูนย์ไปกับคนขับรถแผนกฉุกเฉินผู้ชำนาญคนหนึ่ง แต่ก็ช่วยชีวิตผู้ป่วยวิกฤตที่เข้าใกล้ความตายได้อย่างราบรื่นแล้ว
นี่ก็คือความสามารถ!
เป็นความสามารถที่ไม่มีอะไรให้สงสัย
ในสายตาที่ซย่าเกาเฟิงมองเฉินชาง ไม่รู้ทำไมถึงเต็มไปด้วยความเคารพนับถือ!
ซย่าเกาเฟิงกลืนน้ำลายไหลอึก อ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเงียบไว้อีก
ส่วนหลี่เป่าซานตอนนี้ก็รีบร้อนเดินเข้ามาแล้ว แล้วก็มองเฉินชางที่ล้างมือเตรียมผ่าตัด แล้วก็มองเถามี่กับซย่าเกาเฟิง
เขาอดเงยหน้าถามไม่ได้ว่า “เป็นยังไงบ้าง”
เถามี่ชี้ไปที่เฉินชางแล้วตอบด้วยความทึ่ง “เหล่าหลี่ ผมอิจฉาคุณจริ
