อนนี้ผมเปิดหน้าอกห้ามเลือดไม่ทัน อีกห้านาทีผู้ป่วยอาจจะเสียชีวิตก่อนถึงโรงพยาบาลครับ!”
เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้ หลี่เป่าซานยังไม่ทันมีปฏิกิริยาอะไร เถามี่กับซย่าเกาเฟิงก็เบิกตากว้างแล้ว พวกเขาสีหน้าเปลี่ยนทันที เริ่มขมวดคิ้วมุ่นแล้ว
พอเถามี่เห็นหลี่เป่าซานเหม่อลอย ก็แย่งโทรศัพท์มาแล้วพูดกับเฉินชางอย่างร้อนใจว่า “เสี่ยวเฉิน! กู้ชีพก่อน พยายามกู้ชีพให้เต็มที่ ทำให้เต็มที่ได้เลย ผมจะโทรหาผู้อำนวยการให้คุณเอง! เสียเวลาไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว!”
พูดจบก็วางสายโทรศัพท์ทันที!
หลี่เป่าซานงงทันที “หัวหน้าแผนกเถาเป็นอะไรไปครับ”
เถามี่สีหน้าจริงจังมาก!
“ฟังจากที่เสี่ยวเฉินบรรยาย อาการของผู้ป่วยวิกฤตมาก มีความเป็นไปได้ 80% ว่าจะเสียชีวิตระหว่างทาง!”
“ถ้าไม่ลงมือผ่าตัด ตอนที่ส่งผู้ป่วยมาถึงโรงพยาบาลศพก็เย็นแล้ว!”
ประโยคนี้ทำให้หลี่เป่าซานเหม่อทันที
ซย่าเกาเฟิงพยักหน้า “ถ้าเสี่ยวเฉินวินิจฉัยไม่ผิด ผู้ป่วยมีโอกาสรอดแค่ 20% เท่านั้น นี่ยังเป็น…อัตราส่วนที่สูงที่สุดแล้วนะ!…
…ถ้าบาดเจ็บไปถึงหัวใจ ผู้ป่วยก็มีโอกาสรอดไม่ถึง 5% ด้วยซ้ำ!”
หลี่เป่าซานตะลึงค้างแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าเฉินชางออกไปรอบแรกแล้วจะเจอผู้ป่วยแบบนี้
แม้แต่เถามี่กับซย่าเกาเฟิงก็สบตากัน ในแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตัว!
“ครั้งแรกที่ออกไปก็เจอเคสแบบนี้แล้ว รังแกเด็กใหม่จริงๆ!”
เถามี่พูดจบก็โทรศัพท์หาฝ่ายกิจการแพทย์แล้วเริ่มเตรียมตัว
ส่วนหลี่เป่าซ
