าน้อยๆ “ถ้าง่ายอย่างนั้นก็คงดีสิครับ!”
“ตอนนี้รอบห่วงฝากระป๋องคมมาก ถ้าตอนนี้ผมดึงมันออกมาเลย ก็มีความเป็นไปได้สูงที่มันจะทำให้ผนังด้านในบาดเจ็บ ตอนนั้นกลับตอนนี้ไม่เหมือนกัน ด้วยความลื่นของนมกับการบีบรูดของหลอดอาหาร ตอนที่กลืนมันลงไป มันอาจไม่ทำร้ายผนังด้านใน แต่ถ้าคุณจะฝืนดึงมันออกมา นั่นก็พูดยากแล้ว…
…ถ้าทำให้หลอดอาหารเสียหาย ก็ต้องผ่าตัดรักษาหลอดอาหารอีก แบบนั้นก็จะยุ่งยากมากครับ”
เมื่อได้ยินเฮ่อจื้อเฉียงอธิบาย พ่อแม่ของเด็กชายก็หน้าเปลี่ยนสีทันที
ฉินเยว่กับเฉินชางก็กำลังจ้องหน้าจอทีวีเช่นกัน เฉินชางเริ่มครุ่นคิดว่าจะเปลี่ยนมุมเพื่อดึงฝากระป๋องโลหะออกมาได้หรือไม่
แต่…เนื่องจากการใช้กล้องแหย่เข้าไปไม่นิ่งเท่ากันใช้คีม ตอนที่ดึงออกมา ถ้าทิศทางเบี่ยงเบนไปนิดเดียวก็จะเกิดปัญหาได้ง่าย
แล้วจะทำยังไงดี
คงไม่ซับซ้อนถึงขั้นผ่าตัดเปิดหน้าท้องเพราะต้องนำห่วงฝากระป๋องชิ้นเดียวออกมาหรอกใช่ไหม
แบบนั้น…ไม่จำเป็นเลย!
ดังนั้น ตอนนี้ทุกคนจึงเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็ลำบาก
แล้วควรจะทำยังไงกันแน่
เฉินชางเองก็ไตร่ตรองไม่หยุดเช่นกันว่าควรจะทำอย่างไรดี อย่าบอกนะว่าต้องเสียหินจำลองหนึ่งก้อน แล้วลองนำมันออกมาด้วยตัวเอง
แต่…แบบนี้ไม่ค่อยจำเป็นนะ!
พอคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็ก้มหน้า เห็นถุงมือของเฮ่อจื้อเฉียงพอดี…
เฉินชางตาเป็นประกายทันที ราวกับเจอเบาะแสอะไรบางอย่างแล้ว
ใช่แล้ว!
ถ้านำของบางอย่
