กหนึ่ง
“โอ๊ย ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว! เจ็บมากเลย!”
หวังเซี่ยงจวินรีบเดินไปดู ตอนนี้ความเจ็บถือเป็นเรื่องดี แสดงว่ายังไม่มีภาวะช็อค
ส่วนทางฝั่งเฉินชางก็สมาธิแน่วแน่ เขาเตรียมผ่าตัดเปิดช่องอก!
แม้รอบข้างจะเสียงดังอึกทึก แต่งานกู้ชีพก็ชักช้าไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว!
เฉินชางผ่าเปิดช่องอกอย่างชำนาญโดยมีเมิ่งซีคอยช่วยอยู่ข้างๆ!
ตอนที่เพิ่งผ่าเปิดช่องอก ทั้งสองก็สีหน้าเปลี่ยนทันที!
เลือดเยอะมาก
นี่ต้องมีเลือดออกมามากขนาดไหนกัน!
ทั้งยังไม่ใช่แค่นั้น เส้นเลือดแดงเส้นหนึ่งพลันมีเลือดทะลักออกมา พยาบาลที่อยู่ข้างๆ ถูกเลือดพ่นใส่จนบนหน้ามีแต่รอยเลือดเต็มไปหมด!
เพียงแต่พยาบาลยังคงสุขุมเยือกเย็น ยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดทีหนึ่ง ทำให้ทั้งหน้าเต็มไปด้วยรอยเลือดทันที แต่เธอก็ไม่ได้วิตกกังวลแม้แต่น้อย ส่งอุปกรณ์ให้เฉินชางอย่างไม่สะทกสะท้าน
ทันใดนั้น เพียงชั่วพริบตาเหมือนประกายไฟตอนตีหิน เฉินชางสีหน้าเปลี่ยนอีกแล้ว ในดวงตาพลันปรากฏชื่อสีแดงขึ้นมา นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะใช้มือกุมไว้โดยตรง!
เลือดหยุดไหลในชั่วพริบตาเดียว
ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก เป็นการใช้มือห้ามเลือดที่เจ๋งมาก เจอจุดที่เลือดออกได้ยังไง!
เมิ่งซีอาศัยเวลาช่วงนี้เริ่มผ่าเยื่อหุ้มหัวใจออก หมอที่อยู่ข้างกันเริ่มนำกระบอกฉีดยาขึ้นมาล้างเลือด
ช่วยไม่ได้!
ที่นี่คือห้องฉุกเฉิน ไม่ใช่ห้องผ่าตัด ไม่มีเครื่องมือล้าง!
และยิ่งไม่มีเครื่องเอคโม่ด้วย
ตอนนี้ผู้ป่วยหั
