บทที่ 510 ให้เขาทำ!
ในห้องผ่าตัด ซย่าเกาเฟิงเป็นศัลยแพทย์หลัก เมิ่งซีเป็นแพทย์ผู้ช่วย เก่อฮว๋ายก็เป็นผู้ช่วยเช่นกัน เฉินชางสังเกตอยู่ข้างๆ
ซย่าเกาเฟิงมองเฉินชาง “เสี่ยวเฉิน การผ่าตัดของแผนกศัลยกรรมหัวใจ อันดับแรกคือต้องมีความเข้าใจต่อหัวใจและหลอดเลือดหัวใจมากพอ…
…เพราะแผนกศัลยกรรมบอกไว้ชัดเจนแล้ว ว่านี่คือการผ่าตัดโครงสร้าง ต้องแยกแยะโครงสร้างการทำงานของเนื้อเยื่อในร่างกายมนุษย์อย่างสมเหตุสมผล!…
…เป้าหมายสุดท้ายมีแค่สองอย่าง หนึ่งคือตัดเนื้อเยื่อทิ้ง สองคือซ่อมแซมเนื้อเยื่อที่ได้รับความเสียหาย!…
…ที่จริงหัวใจก็เป็นอย่างนั้น ถ้าคุณจะบอกว่ามันอันตราย การผ่าตัดมันก็ยุ่งยากมากจริงๆ แต่ถ้าคุณผ่าตัดมาเยอะ คุณอาจรู้สึกว่าไม่ต่างจากเนื้อหมูเท่าไร ก็แค่เนื้อเยื่อไม่กี่ชั้น ค่อยๆ ผ่าตัดซ่อมแซมเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
คำพูดของซย่าเกาเฟิงทำให้เฉินชางอดพยักหน้ายิ้มไม่ได้ เป็นคำพูดที่มีเหตุผลมาก แต่ก็เป็นเพราะสิ่งเล็กๆ พวกนั้นที่ทำให้คนบางกลุ่มต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเรียนรู้มัน
หลังจากเริ่มผ่าตัด เฉินชางก็มองความแตกต่างออกแล้ว
ตอนที่อาจารย์เมิ่งลงมือผ่าตัด เธอมีสมาธิแน่วแน่ ไม่พูดมากสักประโยค
ส่วนซย่าเกาเฟิงก็เนิบนาบผ่อนคลาย ท่าทางสบายใจมาก เมื่อการผ่าตัดเคสยากอยู่ในมือเขา กลับดูง่ายเหมือนเป็นการผ่าตัดเล็กๆ!
ปากเขายังอธิบายไม่หยุดว่า “ถ้าคุณต้องการผ่าตัดหลอดเลือดหัวใจให้ดี ก็ต้องทำความเข้าใจหลอดเลือ
